Сураи Ас-Саффат — Оят 139

1. Маънои калимаҳо:

— «Юнус»: номи паёмбари Худо, ки ба қавми худ фиристода шуда буд.

— «Мурсалин»: ҷамъи «мурсал», яъне фиристодашудагон — паёмбароне, ки Худованд онҳоро ба сӯи мардум фиристодааст.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки бандаи Ӯ Юнус (алайҳис-салом) аз зумраи паёмбарони асил буд, ки Худо ӯро ба сӯи қавмаш фиристода буд, то онҳоро ба некӣ мужда диҳад ва аз бадӣ битарсонад. Ӯ яке аз он фиристодашудагонест, ки рисолати Худоро ба мардум расониданд. Юнус (алайҳис-салом) низ монанди дигар паёмбарон бо рисолати илоҳӣ фиристода шуда, мардумро ба ягонагӣ ва ибодати Худо даъват мекард. Дар ин оят Худованд мартабаи ӯро дар зумраи паёмбарон тасдиқ менамояд ва ин ифтихор ва шаъни бузург барои ӯст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд паёмбарони худро интихоб мекунад ва онҳоро бо рисолати худ сарфароз мегардонад.

— Қиссаи Юнус (алайҳис-салом) дар Қуръон сабр ва тавбаро таълим медиҳад ва ба инсонҳо меомӯзад, ки ҳангоми дучор шудан ба душворӣ ба Худо рӯй оранд.

— Ин оят боиси устувор гардидани эътимод ба Қуръон аст, зеро Худованд ҳақиқати ҳоли паёмбаронро ба таври дақиқ баён мекунад.

— Ёдоварии неъмати паёмбарӣ моро водор мекунад, ки ба паёмбарон эҳтиром гузорем ва аз роҳи онҳо пайравӣ кунем.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва дар он қиссаҳои паёмбарон барои ибрат ва огоҳии мардум оварда шудаанд, то инсонҳо ба сӯи имон ва амали нек ҳидоят шаванд.