Сураи Ас-Саффат — Оят 143

1. Маънои калимаҳо:

— «فَلَوْلَا»: агар набуд, агар намебуд.

— «الْمُسَبِّحِينَ»: тасбеҳкунандагон, яъне касоне ки Худоро аз ҳар айбу нуқсон пок медонанд ва Ӯро бисёр ёд мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи саргузашти Юнус (алайҳис-салом) аст, ки вақте ӯро моҳӣ фурӯ бурд. Аллоҳ таоло мефармояд, ки агар Юнус пеш аз ин бало аз тасбеҳкунандагон ва зикркунандагони Худо намебуд, яъне агар ӯ пеш аз рӯйдод бисёр ибодат ва амали солеҳ накарда буд ва дар шиками моҳӣ ба зикри Худо ва тасбеҳ машғул намешуд, ҳаргиз аз шиками моҳӣ наҷот намеёфт ва то рӯзи қиёмат дар он ҷо мемонд ва шиками моҳӣ барои ӯ қабр мегардид. Пас, ду чизи муҳим сабаби наҷоти ӯ шуд: якум, ибодат ва зикри пешинаи ӯ дар айёми осоиштагӣ; дуюм, тасбеҳ ва истиғфори ӯ дар ҳолати сахтӣ ва тангии шиками моҳӣ. Ин нишон медиҳад, ки амалҳои солеҳ ва зикри Худо дар вақти фароғат ва осоишӣ дар вақти бало ва сахтӣ ба инсон ёрӣ мерасонанд ва сабаби наҷот мегарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ва дар ҳар ҳолат Худоро ёд кунем ва тасбеҳ гӯем, зеро зикри Худо сабаби наҷот ва раҳмат аст.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки амалҳои нек ва ибодатҳои пешина дар вақти сахтӣ ба инсон кӯмак мекунанд ва ӯро аз ҳалокат наҷот медиҳанд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳатто дар вазъияти душвор ва ноумедӣ аз зикри Худо ва тавба даст накашем, зеро Аллоҳ тавбакунандагонро дӯст медорад ва онҳоро наҷот медиҳад.

— Ин оят дили моро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст ва ҳар касе ки ба он пайравӣ кунад, дар дунё ва охират комёб мешавад.