Ас-Саффат сүрәсе — Аять 143

Сүзләр аңлатмасы:

• فَلَوْلَا – әгәр дә булмаса иде, ягъни «әгәр ул булмаган булса».
• مِنَ الْمُسَبِّحِينَ – Аллаһыны тәсбих итүчеләрдән, ягъни Аллаһыны һәр кимчелектән ары дип зекер итүчеләрдән, Аңа даими рәвештә тәсбих әйтүчеләрдән.

Аять тәфсире:

Әгәр дә Йунус галәйһиссәләм, балык эченә эләккәнче, Аллаһыны күп тәсбих итүчеләрдән булмаган булса, ягъни аның элеккеге гамәлләре — намазлары, зекерләре һәм догалары аның өчен шәфәгатьче булмаган булса, ул балык эчендә Кыямәт көненә кадәр калыр иде. Ләкин аның Аллаһыга кайтуы, тәүбә итүе һәм «Лә иләһә иллә әнтә, сүбханәкә, инни күнтү минәззалимин» («Синнән башка илаһ юк, Син һәр кимчелектән пакь, мин үземә золым кылучылардан булдым») дигән сүзләре сәбәпле, Аллаһы аның догасын кабул итте һәм аны балык эченнән коткарды. Бу аять Аллаһының рәхмәте киңлеген һәм тәүбә итүче бәндәсенә ярдәмен күрсәтә.

Гыйбрәтләр:

• Аллаһыны даими зекер итү һәм тәсбих әйтү — бәндәнең иң зур саклаучысы, аны авырлыклардан һәм бәла-казалардан коткара.
• Бәндәнең элеккеге изге гамәлләре һәм догалары аңа иң авыр минутларда ярдәмгә килә.
• Аллаһының рәхмәте чиксез: ихлас тәүбә иткән бәндәнең гөнаһларын гафу итә һәм аны иң авыр хәлдән дә коткара ала.
• Бәла-каза вакытында Аллаһыга ялвару, Аның ярдәменә өмет итү — мөэминнең иң көчле коралы.