Сураи Ас-Саффат — Оят 142

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَالْتَقَمَهُ: пас ӯро фурӯ бурд ва ба коми худ гирифт.
• الْحُوتُ: моҳӣ.
• مُلِيمٌ: сазовори маломат, яъне касе ки барои кори худ мавриди сарзаниш қарор мегирад.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Юнус (алайҳис-салом) ба баҳр партофта шуд, моҳӣ ӯро ба коми худ гирифт ва фурӯ бурд. Дар ин ҳол Юнус (алайҳис-салом) ба гуноҳе ки карда буд, сазовори маломат гардида буд, зеро ӯ қавми худро тарк карда, пеш аз он ки Парвардигораш ба ӯ иҷозат диҳад, ба сӯи баҳр рафта буд. Ин амали ӯ боиси он шуд, ки сазовори сарзаниш гардад ва ба ин озмоиши сахт гирифтор шавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто паёмбарон низ метавонанд хато кунанд ва ба маломат сазовор гарданд, аммо Худованд онҳоро дӯст медорад ва тавбаашонро қабул мекунад.
• Сабре, ки Юнус (алайҳис-салом) дар шиками моҳӣ кард, ба мо дарс медиҳад, ки дар ҳар гуна сахтиҳо ба Худованд таваккал кунем ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳем.
• Ин ҳодиса собит мекунад, ки ҳамаи корҳо ба иродаи Худованд аст ва ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон намемонад.
• Қиссаи Юнус (алайҳис-салом) моро тарғиб мекунад, ки ҳангоми хато тавба кунем ва ба сӯи Худованд баргардем, зеро Ӯ тавбакунандагонро дӯст медорад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба Қуръони Карим бовар кунем ва аз қиссаҳои он ибрат гирем, чунки онҳо роҳнамои ҳаёти мо ҳастанд.