Ас-Саффат сүрәсе — Аять 144

Сүзләрнең мәгънәләре:

• لَلَبِثَ — озак торыр иде, калыр иде.
• فِي بَطْنِهِ — аның (балыкның) эчендә.
• إِلَى يَوْمِ يُبْعَثُونَ — кешеләр терелтеләчәк көнгә кадәр (Кыямәт көненә чаклы).

Аять тәфсире:

Әгәр дә Йунус галәйһиссәламнең элеккеге гамәлләре — күп гыйбадәт кылуы һәм изге эшләре булмаса, һәм ул балык эчендә «Лә иләһә иллә әнтә, субханәкә, инни кунту минәззалимин» (Синнән башка илаһ юк, Син пакь, мин залимнәрдән булдым) дип тәсбих әйтмәсә, ул балык эчендә Кыямәт көненә кадәр калыр иде. Балык эче аңа кабер булып әверелер иде, һәм ул аннан чыга алмас иде. Ләкин Аллаһы Тәгалә аның догасын кабул итеп, аны балык эченнән коткарды, чөнки ул тәүбә итте һәм Раббысына ихлас йөз тотты.

Аятьтән алынган файдалар:

• Бәла-казага эләккәндә дога һәм тәүбә итү — коткарылуның иң зур сәбәбе.
• Изге гамәлләр һәм элеккеге гыйбадәтләр кешегә авыр чакларда ярдәм итә.
• Аллаһы Тәгаләнең рәхмәте киң, Ул ихлас тәүбә итүче колларын кабул итә һәм аларны иң авыр хәлләрдән дә чыгара.
• Бәндәнең зәгыйфьлеге һәм Аллаһыга мохтаҗлыгы — ул һәрвакыт Раббысына сыенырга тиеш.