Сураи Ас-Саффат — Оят 179

1. Маънои калимаҳо:

— «أَبْصِرْ»: феъли амр аз решаи «بصر» ба маънои «бибин», «назар кун» ва «интизор шав».

— «فَسَوْفَ»: ҳарфи таъкид барои оянда, ба маънои «ба зудӣ», «дар ояндаи наздик».

— «يُبْصِرُونَ»: феъли музореъ аз ҳамон реша, ба маънои «хоҳанд дид».

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки аз рӯйгардонии инкорандагони саркаш рӯй нагардон ва аз онҳо ноумед нашав; балки мунтазир бош ва бибин, ки оқибати кори онҳо чӣ хоҳад шуд. Ба зудӣ онҳо бо чашмони худ хоҳанд дид, ки кадом азобу ҷазои Худо бар онҳо фурӯ меояд. Ин оят ҳам таҳдидест барои кофирон ва ҳам тасаллиест барои Паёмбар (с), то дилаш ором гирад, ки ғалаба ва пирӯзӣ аз они ҳақ аст ва ҷазои инкоркунандагон ҳатман хоҳад расид. Ҳамин гуна, ин оят ба ҳамаи мӯъминон дарс медиҳад, ки дар роҳи даъват сабр кунанд ва интизори фазли Худо бошанд.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеояд:

— Инсон бояд дар роҳи ҳақ сабр ва истодагарӣ кунад ва аз саркашии мардум дилшикаста нашавад.

— Худованд одил аст ва ҳеҷ кирдори бад бе ҷазо намемонад; вақти азоби Худо муайян аст ва дер ё зуд хоҳад расид.

— Мӯъмин бояд бо чашми интизор ба ваъдаҳои Худо нигарад ва яқин дошта бошад, ки фарҷу пирӯзӣ наздик аст.

— Ин оят дилҳоро ба таваккул ва умедворӣ ба раҳмати Худо мехонад ва муҳаббати инсонро ба Қуръон ва ислом зиёд мегардонад, зеро Қуръон китоби ҳидоят, тасаллӣ ва роҳнамоист барои ҳамаи мардум.