Сураи Ас-Саффат — Оят 22

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «احْشُرُوا»: ҷамъ кунед, гирд оваред.

— «الَّذِينَ ظَلَمُوا»: онҳое, ки бо ширк ва куфр ба худ ситам карданд.

— «أَزْوَاجَهُمْ»: монанду ҳамгунаҳои онҳо дар куфру гуноҳ.

— «مَا كَانُوا يَعْبُدُونَ»: бутҳо ва чизҳое, ки онҳо ба ҷои Худо парастиш мекарданд.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат ба фариштагон фармон дода мешавад, ки ситамгарон — яъне мушриконе, ки бо ширки худ ба хештан зулм карданд — ҳамроҳи монанду ҳамгунаҳои худ дар куфру гуноҳ ҷамъ оваранд. Ҳар касе бо ҳамгунаи худ гирд оварда мешавад: рибокор бо рибокорон, зинокор бо зинокорон, шаробнӯш бо шаробнӯшон ва ҳамин тавр. Ҳамчунин он чизҳое, ки онҳо ба ҷои Худо парастиш мекарданд — аз бутҳо ва дигар маъбудоти ботил — низ ҷамъ оварда мешаванд, то ҳамагӣ бо ҳам бошанд. Сипас ба онҳо роҳи дӯзах нишон дода мешавад ва онҳоро ба сӯи он меронанд, зеро ки оқибати онҳо ҳамон оташи дӯзах аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати рӯзи қиёмат аст ва ҳеҷ кас аз ҳисобу китоби Худо гурехта наметавонад.

— Ҳамнишинии одамон бо ҳамгунаҳои худ дар дунё ва охират — дарси ибрат аст, ки инсон бояд ҳамнишини некӯ ихтиёр кунад.

— Ширк ва парастиши ғайри Худо сабаби ҳалокат аст, ва танҳо парастиши Худои ягона наҷот мебахшад.

— Ин оят дили инсонро ба тавба ва баргаштан ба сӯи Худо тарғиб мекунад, то пеш аз рӯзи ҳисоб худро аз ситам ва гуноҳ пок созад.

— Ва ин ки адолати Худо дар рӯзи қиёмат комил аст: ҳар кас ҷазои амали худро мебинад ва касе ситам намебинад.