Сураи Ас-Саффат — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

— «Фасл»: ҷудо кардан, доварӣ кардан ва ҳақро аз ботил ҷудо намудан аст.

— «Такзиб»: дурӯғ шумурдан, инкор кардан ва бовар накардан аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар рӯзи қиёмат гуфта мешавад, вақте ки бандагонро барои ҳисобу китоб ҷамъ меоваранд. Ба онҳо гуфта мешавад: имрӯз ҳамон рӯзи ҷудоӣ ва доварии одилона аст, ки шумо дар дунё онро дурӯғ мешуморедед ва инкор мекардед. Имрӯз ҳақиқат ошкор мегардад ва ҳеҷ кас наметавонад онро инкор кунад. Дар ин рӯз миёни бандагон ба адлу инсоф доварӣ карда мешавад ва ҳар кас сазои амали худро мебинад. Ин оят ёдоварӣ мекунад, ки ваъдаи Аллоҳ ҳақ аст ва рӯзе хоҳад расид, ки ҳама ба ҳузури Парвардигор бармегарданд ва ҳисобу китоб мешаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша ба рӯзи қиёмат бовар дошта бошад ва онро инкор накунад.

— Донистани он ки рӯзи доварӣ ҳатман меояд, инсонро ба амалҳои нек ва тақво ҳидоят мекунад.

— Ин оят ҳақиқати адлу инсофи Аллоҳро нишон медиҳад, ки ҳеҷ амале бе ҷазо намемонад.

— Бовар ба рӯзи қиёмат инсонро аз зулму ситам бозмедорад ва ба роҳи рост ҳидоят мекунад.

— Қуръон ҳамеша инсонро ба андеша ва омодагӣ барои рӯзи охират даъват мекунад, то ки дар он рӯз пушаймон нашавад.