Сураи Ас-Саффат — Оят 36

1. Маънои калимаҳо:

— «آلِهَة»: ҷамъи «илоҳ» аст, яъне маъбудҳо, бутҳо ва ё худоёни сохтае, ки мушрикон мепарастиданд.

— «شَاعِر»: шоир, яъне касе ки шеър мегӯяд.

— «مَجْنُون»: девона, яъне касе ки ақлашро аз даст додааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз забони кофирон ва мушрикон ҳикоят мекунад, ки онҳо бо саркашӣ ва ғурур мегуфтанд: «Оё мо маъбудҳои худро тарк кунем, танҳо ба хотири суханони шахсе ки шоир ва девона аст?» Онҳо бо ин суханони худ Пайғамбари Худо (с) — Муҳаммадро (с) дар назар доштанд ва мехостанд бо ин баҳонаҳои беасос куфру инкори худро сафед кунанд. Онҳо Ҳақро на аз рӯи далел, балки бо тавҳини паёмбар ва нисбат додани сифатҳои ношоиста ба ӯ рад мекарданд. Ҳақиқат ин аст, ки Паёмбар (с) на шоир буд ва на девона, балки паёмовари Худои ягона ва овардааш Қуръони азим буд, ки аз ҳар шеър ва девонагӣ дур аст. Онҳо худ медонанду инкор мекарданд, зеро ҳавои нафс ва тақлиди гузаштагон онҳоро аз пазириши ҳақ бозмедошт.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки аҳли ботил ҳамеша ба баҳонаҳои ночиз ва тавҳину тӯҳмат даст мезананд, то Ҳақро рад кунанд, наки онҳо далели воқеӣ надоранд.

— Сабре, ки Паёмбар (с) дар баробари таҳқиру тӯҳматҳо нишон доданд, барои мо ибрат аст: дар роҳи даъват бояд бо ахлоқи нек ва сабр пеш рафт.

— Қуръони Карим каломи Худост, на шеъри шоир ва на суханони девона; пас бар мо воҷиб аст, ки онро бо ақл ва дили кушод бихонем ва ба он амал кунем.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ҳангоми шунидани тӯҳмату бадгӯӣ ба аҳли ҳақ, мо ҳақро тарк накунем ва ба Худо ва паёмбараш боварӣ дошта бошем.

— Ислом дини ақл ва далел аст; он ҳеҷ гоҳ ба шеър, девонагӣ ё хурофот такя намекунад, балки ба далелҳои равшан ва мантиқи солим даъват мекунад.