سورت صافات — آیت 37

د معاني کلمو (معاني الكلمات):

• بَلْ: دا د اعراض (مخالفت) حرف دی، يعنې د دوی د خبرو ردول او هغه څه چې دوی يې ويل، ردول.
• بِالْحَقِّ: په رښتيا سره، يعنې هغه څه چې حق او رښتيا ده، لکه قرآن کريم او توحيد.
• صَدَّقَ الْمُرْسَلِينَ: له ټولو پېغمبرانو سره يې تصديق وکړ، يعنې د هغوی په رښتيني والي يې ايمان راوړ او د هغوی په پيغام يې باور وکړ.

تفسير (التفسير):

د مشرکانو او کافرانو دا خبره چې دوی به يې ويل چې محمد (ﷺ) ليونی دی يا شاعر دی، په بشپړه توګه دروغ او ناحقه وه. دوی د خپل پيغمبر په اړه ستره تهمت او ناروا خبره کوله. خو رښتيا دا ده چې رسول الله (ﷺ) له دې ټولو تورونو څخه پاک او سپيڅلی و. هغه (ﷺ) له خپل رب له لوري له رښتيني حق سره راغلی و، يعنې له قرآن کريم سره چې د توحيد او د الله تعالی د عبادت بلنه ورکوي. هغه (ﷺ) د ټولو پخوانيو پېغمبرانو تصديق وکړ او د هغوی په پيغام يې باور وکړ، ځکه چې د هغه (ﷺ) پيغام له هغوی سره په هيڅ ډول اختلاف نه درلود. هغه (ﷺ) په هماغه څه راغلی و چې پخوانيو پېغمبرانو ورته بلنه ورکوله، يعنې د الله تعالی په توحيد، د اخرت په ورځ او د الله تعالی په حکمونو ايمان. نو هغه (ﷺ) له هيڅ پېغمبر سره مخالفت نه دی کړی، بلکې د ټولو تصديق يې کړی او د هغوی په لاره يې ولاړ و.

فايدې (الفوائد):

1. د پيغمبرانو (عليهم السلام) په اړه د ناروا خبرو کول ستره ګناه ده، ځکه چې دوی د الله تعالی له لوري راغلي رښتيني استازي دي.
2. د ټولو پېغمبرانو پيغام يو دی، يعنې د الله تعالی توحيد او د هغه اطاعت، او په دې کې هيڅ اختلاف نشته.
3. د قرآن کريم راتګ د حق او رښتيا ثبوت دی، او هر څوک چې په رښتيا پسې ځي، هغه به د نجات او برياليتوب لار ومومي.
4. دا آيت موږ ته دا درس راکوي چې د حق خبره بايد په کلکه وويل شي، که څه هم خلک يې مخالفت وکړي، ځکه چې حق تل بريالی وي.
5. د پيغمبرانو تصديق کول او پر هغوی ايمان راوړل زموږ د ايمان برخه ده، او دا زموږ د دين بشپړتيا ښيي.