Сураи Ас-Саффат — Оят 64

1. Маънои калимаҳо:

— «أَصْلِ»: реша, қаъри чизе.

— «الْجَحِيمِ»: оташи сӯзон, яке аз номҳои дӯзах.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, дарахти Заққум — дарахтест, ки дар қаъри дӯзах мерӯяд. Решаи он дар таҳтарини дӯзах ҷойгир аст ва шохаҳояш то ба дараҷоти болои он баланд мешавад. Ин дарахт аз оташ офарида шудааст ва бо оташ ғизо мегирад. Он дарахти бадманшаъ ва нопок аст, ки дар дили Ҷаҳаннам месабзад. Худованди мутаъол ин дарахтро ҳамчун ҷазо барои гуноҳкорон омода кардааст, то аз меваи талх ва бадбӯи он бихӯранд ва шикамҳояшонро пур кунанд, сипас оберо нӯшанд, ки омехта ва сӯзона аст. Ин ҳама азобҳост, ки баъд аз онҳо бозгашти онҳо ба сӯи оташи дӯзах аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҷазои Худо ҳақ аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он бигурезад.

— Ваъдаҳои Қуръон дар бораи дӯзах моро водор мекунад, ки аз гуноҳу нофармонӣ дурӣ ҷӯем ва ба тоъату ибодат рӯй орем.

— Дарёфтем, ки Худованд адолатманд аст ва барои ҳар амал подоши муносиб медиҳад; ин моро ба некӣ ва тақво ташвиқ мекунад.

— Қуръон бо тасвири дақиқи дӯзах ва неъматҳои биҳишт моро ба андеша водор мекунад, то роҳи ростро интихоб кунем ва ба раҳмати Худо умедвор бошем.