Сураи Ас-Саффат — Оят 65

1. Маънои калимаҳо:

— «طَلْعُهَا»: мева ва ҳосили он дарахт.

— «رُءُوسُ الشَّيَاطِينِ»: сарҳои шайтонҳо; дар ин ҷо барои нишон додани зиштии манзара ва бадномии он истифода шудааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи дарахти Заққум сухан мегӯяд, ки дар қаъри ҷаҳаннам мерӯяд. Меваи он дарахт намуди бағоят зишт ва нафратовар дорад, гӯё ки сарҳои шайтонҳост. Ин ташбеҳ барои он аст, ки зиштии зоҳирии онро ба шунаванда равшан бирасонад, зеро зиштии зоҳир нишонаи зиштии ботин аст. Пас меваи он на танҳо манзари бад дорад, балки таъми он ҳам бағоят талх ва ногувор аст. Аҳли дӯзах аз он мева мехӯранд ва шикамҳои худро аз он пур мекунанд, сипас оби ҷӯшон ва манзари бад менӯшанд, ва дар ниҳоят бозгашти онҳо ба ҳамон азоби сӯзони ҷаҳаннам аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҷазои амали бад дар охират ҳақ аст ва Худованд аз ҳеҷ чиз ғофил нест.

— Зиштии манзари меваи Заққум барои он аст, ки инсон аз рафтори бад ва гуноҳ дурӣ ҷӯяд ва ба роҳи некӣ биравад.

— Дар ин оят ибратест барои соҳибақлон, ки андеша кунанд ва пеш аз он ки дер шавад, ба сӯи Худо тавба кунанд.

— Инчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои ҷаннат ва азобҳои дӯзах ҳақиқӣ ҳастанд ва бояд барои расидан ба ҷаннат кӯшиш кунем ва аз дӯзах битарсем.

— Қуръон бо тасвирҳои равшан ва таъсирбахш инсонро ба андеша водор мекунад, то роҳи рост ва некӯро интихоб намояд ва ба неъматҳои абадии Худованд расида, аз азоби дардовар эмин монад.