Сураи Ас-Саффат — Оят 63

1. Маънои калимаҳои зарурӣ:

— «فِتْنَةً»: озмоиш, имтиҳон, василаи санҷиш.

— «لِّلظَّالِمِينَ»: барои ситамгарон, яъне касоне ки бо куфру гуноҳ ба худ зулм мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки Мо ин дарахти Заққумро василаи озмоиш ва имтиҳон барои ситамгарон қарор додем. Ин гурӯҳ бо куфру гуноҳҳои худ ба хештан ситам кардаанд ва ҳамин дарахт сабаби фитна ва гумроҳии онҳо гардид. Вақте ба онҳо хабар дода шуд, ки дар оташи дӯзах дарахте мерӯяд, онҳо инро бо ҳайрат ва инкор қабул карданд ва гуфтанд: «Оё муҳаммад ба шумо хабар медиҳад, ки дар дӯзах дарахт мерӯяд, дар ҳоле ки оташ дарахтро месӯзонад?» Онҳо инро далели ноҳақ будани ин хабар шумурданд ва ба ин баҳона ба куфру инкори худ идома доданд. Ҳамин тавр, ин дарахт барои онҳо воситаи санҷиш ва афзун шудани гумроҳӣ гардид.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқатҳои ғайбӣ василаи озмоиши имон мебошанд; касе ки имонаш қавӣ бошад, таслим мешавад ва касе ки дилаш бемор бошад, инкор мекунад.

— Қудрати Худованд болотар аз ақли маҳдуди инсон аст; он чи ба ақли мо ғайриимкон менамояд, барои Парвардигор осон аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳангоми шунидани хабарҳои Қуръон бо тавозуъ ва таслим бархӯрд кунем, на бо инкор ва баҳонаҷӯӣ.

— Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст барои касоне ки бо дили кушод ва имон ба он рӯ меоранд; ҳар ояти он дарси ибрат ва роҳнамоист ба сӯи ҳақиқат ва саодати абадӣ.