Сураи Ас-Саффат — Оят 66

1. Маънои калимаҳо:

• لَآكِلُونَ: хӯрандагонанд, яъне онҳо ҳатман аз он дарахт мехӯранд.
• فَمَالِئُونَ: пас пуркунандагонанд.
• الْبُطُونَ: шикамҳо.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Аллоҳ таоло дарахти Заққумро дар қаъри ҷаҳаннам тавсиф кард, дар ин оят мефармояд, ки кофирон бо вуҷуди зиштӣ ва талхии он мева, аз шиддати гуруснагӣ ва азоби рӯҳӣ, аз он дарахт мехӯранд ва шикамҳои худро аз он пур мекунанд, то ҷое ки дигар ҷои иловагӣ намемонад. Ин хӯрдан на аз рӯи хоҳиш, балки аз рӯи маҷбурӣ ва азоб аст. Онҳо дар он ҷо ғизое надоранд, ки онҳоро сер кунад, магар ин меваи талху бадбӯй, ки худ азоби иловагӣ аст. Пас аз хӯрдани он, ташнагии шадид ба онҳо рӯ меоварад ва онҳо оберо менӯшанд, ки омехта ва сӯзонанда аст. Сипас бозгашти онҳо ба сӯи азоби ҷаҳаннам аст, ки ҳеҷ поёне надорад.

1. Фоидаҳо ва ибратҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҷазои амали бад дар охират ҳақ аст ва ҳеҷ кас аз адолати Аллоҳ таоло наметавонад бигурезад.
• Ваҳшати азоби ҷаҳаннам бояд моро ба тавба ва итоати Аллоҳ таоло водор кунад.
• Дар ин дунё неъматҳои пок ва ҳалолро истифода бурдан лозим аст, то дар охират аз азобҳои дарднок наҷот ёбем.
• Ин оят моро ба ёд меорад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират тайёрӣ бигирем.
• Аллоҳ таоло одил аст ва ҳеҷ амалеро бе ҷазо ё мукофот намегузорад; пас бояд ба сӯи некиҳо шитоб кунем ва аз бадиҳо дурӣ ҷӯем.