Сураи Ас-Саффат — Оят 80

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «إِنَّا»: ҳарфҳои таъкид аст, маънои «бешубҳа Мо»-ро дорад.

— «كَذَٰلِكَ»: «ин тавр», «ҳамин гуна».

— «نَجْزِي»: «подош медиҳем», «мукофот мекунем».

— «الْمُحْسِنِينَ»: «некӯкорон», яъне касоне ки дар ибодат ва тоъат некӯкорӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки Мо ҳамон гуна ки бандаи солеҳамон Нӯҳро (алайҳис-салом) подош додем ва ӯро аз ғаму ранҷ наҷот бахшидем, ҳамин тавр ҳар касеро, ки дар ибодату тоъати Худо некӯкор бошад, подош медиҳем. Ин подош хоси Нӯҳ нест, балки қонуни умумии Худованд аст: ҳар кӣ амали некӯ анҷом диҳад ва ба Худои ягона ихлос дошта бошад, сазовори мукофоти некӯ хоҳад буд. Некӯкорӣ дар ин ҷо маънои васеъ дорад: итоат ба фармонҳои Худо, парҳез аз манъҳо, некӯ рафтор кардан бо бандагони Худо ва ихлос дар ибодат.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо умед мебахшад, ки ҳар амали некӯ, ҳатто агар хурд бошад ҳам, беподош намемонад.

— Худованд одилу раҳим аст ва роҳи некӯкоронро ҳамеша мукофот медиҳад.

— Ин оят моро ба ибодати ихлосмандона ва некӯкорӣ бо одамон тарғиб мекунад.

— Некӯкорӣ танҳо барои паёмбарон нест, балки ҳар муъмине метавонад ба ин мартаба расад ва сазовори подоши Худо гардад.

— Ин оят дилро ба ислом гарм мекунад, зеро нишон медиҳад, ки дар ин дин амали некӯ ҳеҷ гоҳ беэътибор намемонад ва Худо бандагони некӯкори худро дӯст медорад.