Сураи Ас-Саффат — Оят 84

1. Маънои калимаҳо:

• «إِذْ»: ҳангоме ки, вақте ки.
• «جَاءَ»: омад, рӯй овард, муроҷиат кард.
• «رَبَّهُ»: Парвардигори худро.
• «بِقَلْبٍ سَلِيمٍ»: бо дили солим, пок ва беайб.

1. Тафсири оят:

Ин оят ёдоварӣ аз ҳолати Иброҳим (алайҳис-салом) аст, ки ӯ бо дили пок ва солим ба сӯи Парвардигори худ рӯй овард. Дили ӯ аз ҳар гуна эътиқоди ботил, ширк ва ахлоқи нописанд пок буд. Ӯ бо ихлоси комил ва итоати холис ба сӯи Худо муроҷиат кард. Ин дили солим дилест, ки аз шакку шубҳа, кибру ҳасад, риё ва ҳар гуна олоишҳои рӯҳонӣ озод аст ва танҳо барои Худои ягона холис гардидааст. Иброҳим (алайҳис-салом) бо чунин дили пок ба муқобили ширку бутпарастӣ бархост ва қавми худро ба тавҳид даъват намуд.

1. Фавойиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки арзиши асосии инсон дар назди Худо ба покии дил ва ихлоси ӯ вобаста аст, на ба зоҳир ва молу ҷоҳ.
• Дили солим дилест, ки аз ширк, риё, кибр ва ҳасад пок аст ва инсонро ба сӯи Худо наздик мекунад.
• Иброҳим (алайҳис-салом) намунаи олии ихлос ва тавҳид аст ва мо бояд аз ӯ пайравӣ кунем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша дили худро аз олоишҳои рӯҳонӣ пок нигоҳ дорем ва танҳо барои Худо ибодат кунем.
• Покии дил сабаби қабули амалҳо ва расидан ба хушнудии Худо мегардад.
• Ин оят моро ба муҳаббати Худо ва Расули Ӯ ташвиқ мекунад ва нишон медиҳад, ки роҳи наҷот дар ихлос ва покии дил аст.