Сураи Ас-Саффат — Оят 85

1. Маънои калимаҳо:

— «إِذْ»: ҳангоме, вақте.

— «مَاذَا»: чӣ чизро? чӣ?

— «تَعْبُدُونَ»: мепарастед, ибодат мекунед.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз ҳаёти Иброҳим (алайҳис-салом) хабар медиҳад, ки ӯ падари худ ва қавми хешро ба сухан гирифта, бо ҳайрат ва инкор аз онҳо пурсид: «Шумо чӣ чизро ба ҷои Аллоҳ мепарастед?» Иброҳим (алайҳис-салом) бо дили пок аз ҳар гуна эътиқоди ботил ва ахлоқи нописанд ба сӯи Парвардигораш рӯй оварда буд. Вай ин суханро барои он гуфт, ки қавмаш бутҳоро парастиш мекарданд ва Аллоҳи ягонаро тарк мекарданд. Ӯ мехост онҳоро огоҳ созад, ки ин бутҳо сохтаи дасти худи инсонҳоянд ва ҳеҷ суду зиёне надоранд, наметавонанд биёфаринанд ва наметавонанд рӯзӣ диҳанд. Пас, чӣ гуна шумо махлуқеро ба ҷои Холиқи ҳақиқӣ мепарастед? Ин савол барои он буд, ки онҳо андеша кунанд ва бифаҳманд, ки ибодат танҳо барои Аллоҳи ягона лоиқ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Даъват ба тавҳид ва поксозии эътиқод аз ҳар гуна ширк.

— Огоҳӣ аз он ки ибодати ғайри Аллоҳ ботил ва бефоида аст.

— Намунаи даъвати некӯ бо ҳикмат ва сухани нарм, ҳатто бо падару қавми мушрик.

— Дили пок ва нияти соф шарти асосии даъват ба сӯи Аллоҳ аст.

— Ин оят моро водор мекунад, ки дар бораи он чи мепарастем, андеша кунем ва танҳо Аллоҳро ибодат намоем.