Surja Es-Saffat — Ajet 89

Kuptimet e fjalëve:

• Sekim (سَقِيمٌ): I sëmurë, i prekur nga ndonjë sëmundje.

Tefsiri i Ajetit:

Pasi populli i tij e ftoi të dilte me ta në festën e tyre (idhujtarisë), Ibrahimi (paqja qoftë mbi të) shikoi yjet duke u menduar thellë se si t’u shmangej atyre pa rënë në gënjeshtër të hapur. Ai përdori një shprehje të tërthortë (te’rid) duke thënë: "Unë jam i sëmurë" – duke lënë të kuptohet se ishte i prekur nga sëmundja, ndërsa në realitet ai ishte shëndoshë e mirë. Disa komentues kanë thënë se ai nënkuptonte se ishte i prekur nga murtaja (tauni), nga e cila populli i tij ikte shumë. Me këtë justifikim, ata e lanë atë dhe u larguan, duke i lënë rrugën e hapur që ai të shkonte te idhujt e tyre dhe t’i thyente ata, siç tregohet në vargjet vijuese.

Ky ishte një justifikim i lejuar (rukhsa) për të shpëtuar fenë e tij dhe për të kryer një të mirë të madhe – shkatërrimin e idhujve – pa u përfshirë në gënjeshtër të qartë, sepse shprehja e tij ishte e mundur të kuptohej në kuptimin e mirëfilltë (sëmundje trupore) ose në kuptimin e figurshëm (sëmundje shpirtërore nga idhujtaria e tyre). Kjo tregon mençurinë e tij të lartë në përdorimin e shprehjeve të dykuptimta për të mbrojtur veten dhe fenë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Lejohet përdorimi i shprehjeve të tërthorta (te’rid) për të shmangur dëmin ose për të mbrojtur fenë, kur njeriu nuk dëshiron të gënjejë hapur.
2. Mençuria në thirrjen drejt Allahut kërkon planifikim dhe largpamësi, jo vetëm forcë fizike.
3. Ibrahimi (a.s.) na mëson se ruajtja e fesë dhe lufta kundër besimeve të kota kërkon sakrifica dhe dinakëri të lejuar, jo konfrontim të verbër.
4. Ajeti tregon se njeriu i mençur mund të arrijë qëllime të mëdha me mjete të buta dhe të zgjuara, pa i shkelur parimet e tij.
5. Kujdesi i Ibrahimit për të mos marrë pjesë në festat e idhujtarëve tregon rëndësinë e largimit nga ambientet e mëkatit dhe mos-pjesëmarrjes në ritualet e kota.