Surja Es-Saffat — Ajet 90

Kuptimet e fjalëve:

• فَتَوَلَّوْا – Ata u larguan prej tij.
• مُدْبِرِينَ – Duke i kthyer shpinën, duke u larguar.

Tefsiri i ajetit:

Pasi Ibrahimi (paqja qoftë mbi të) u tha atyre: "Unë jam i sëmurë" – duke iu referuar sëmundjes shpirtërore ndaj idhujve që adhuronin, duke mos dashur të shkojë me ta në festën e tyre – ata e lanë atë dhe u larguan prej tij, duke i kthyer shpinën, dhe shkuan në festën e tyre. Kjo ishte një arsye e mençur që Ibrahimi e përdori për t'u larguar prej tyre, në mënyrë që të kishte mundësi të shkatërronte idhujt e tyre dhe t'u dëshmonte atyre kotësinë e adhurimit të tyre. Ai nuk gënjeu në mënyrë absolute, por përdori një shprehje të dykuptimtë (tevrije) që ishte e lejuar në atë situatë, sepse ai ishte vërtet i sëmurë shpirtërisht nga idhujtaria e tyre dhe nga veprat e tyre të kota.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

1. Mençuria në thirrjen drejt Zotit kërkon përdorimin e mjeteve të lejuara për të arritur qëllimet e mira, edhe nëse ato kërkojnë taktika të veçanta.
2. Largimi nga të ligjtë dhe nga vendet e tyre të kota është një sjellje e lavdërueshme, sidomos kur ky largim shërben për të ruajtur fenë dhe për të kryer detyrat e mëdha.
3. Ibrahimi (paqja qoftë mbi të) na mëson se thirrësi në rrugën e Zotit duhet të jetë i zgjuar dhe largpamës, duke shfrytëzuar çdo mundësi për të mbjellë farën e besimit të pastër.
4. Ajeti tregon se lejimi i shprehjeve të dykuptimta (tevrije) në raste të caktuara është i pranueshëm, kur ka interes më të madh fetar, pa rënë në gënjeshtër të qartë.
5. Besimi i pastër kërkon guxim dhe vendosmëri për të thyer idhujt e kotësive – qofshin ata idhuj prej guri apo idhuj të epsheve dhe dëshirave – për hir të lartësimit të fjalës së Zotit.