Сураи Ас-Саффат — Оят 90

1. Маънои калимаҳо:

• فَتَوَلَّوْا: Пас рӯй гардонданд, гузаштанд.
• عَنْهُ: Аз ӯ, яъне аз Иброҳим (алайҳис-салом).
• مُدْبِرِينَ: Пушт гардонда, дур шуда.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Иброҳим (алайҳис-салом) ба ситорагон нигариста, барои баҳона кардан аз рафтан ба идгоҳи қавмаш гуфт: «Ман беморам», қавм аз ӯ рӯй гардонданд ва ӯро дар паси худ тарк карда, ба сӯи идгоҳи худ рафтанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Иброҳим (алайҳис-салом) бо ҳикмат ва тадбир амал карда, барои иҷрои фармони Худо роҳи дурустро интихоб намуд.
• Аз ин оят меомӯзем, ки дар роҳи даъват ва ибодат бояд сабру ҳикмат дошта бошем.
• Қуръон ҳатто ҳолатҳои хурди таърихиро низ бо дақиқӣ баён мекунад, ки ин далели бузургии ин китоби осмонӣ аст.
• Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки чӣ гуна паёмбарон бо мардуми худ муносибат мекарданд ва чӣ гуна бояд мо аз онҳо ибрат гирем.