Сураи Сад — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

• وَشَدَدْنَا: ва мустаҳкам кардем, қувват бахшидем.
• مُلْكَهُ: подшоҳӣ ва ҳукмронии ӯ.
• الْحِكْمَةَ: ҳикмат, дониш, пайғамбарӣ ва дурустӣ дар корҳо.
• فَصْلَ الْخِطَابِ: равшану фасл кардани сухан, яъне қобилияти равшан баён кардан ва ҳукм кардан, ки ҳақро аз ботил ҷудо мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки Мо подшоҳии Сулаймонро мустаҳкам ва пурқувват гардонидем. Ин мустаҳкамӣ бо ҳайбату шавкат, қудрат, ғалаба бар душманон ва адолат дар ҳукмронӣ буд. Ҳамчунин ба ӯ ҳикмат ато кардем, ки он пайғамбарӣ ва дурустӣ дар ҳамаи корҳост. Ва ба ӯ қобилияти фасл кардани суханро додем, яъне тавонист бо баёни равшану возеҳ ҳақро аз ботил ҷудо кунад ва дар байни мардум ба адлу инсоф ҳукм намояд. Ин ҳама неъматҳои бузурге буданд, ки Худо ба бандаи худ Сулаймон (алайҳис-салом) ато карда буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худо подшоҳии бандагони солеҳи худро мустаҳкам мекунад ва онҳоро бо қудрату ҳайбат таъйид менамояд.
• Ҳикмат ва пайғамбарӣ неъматҳои бузурги илоҳӣ ҳастанд, ки Худо ба ҳар касе, ки хоҳад, ато мекунад.
• Қобилияти равшан баён кардан ва ҳукм кардан ба адл аз сифатҳои ҳакимият ва роҳбарии дуруст аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки аз Худо ҳикмат ва қобилияти сухани дуруст ва ҳукми одилонаро талаб кунем.
• Ва моро водор месозад, ки неъматҳои Худоро ба ёд орем ва шукри онҳоро ба ҷо орем, зеро Худо ба бандагони солеҳи худ неъматҳои зиёд ато мекунад.