Сураи Сад — Оят 37

1. Маънои калимаҳо:

— «الشَّيَاطِينَ»: ҷамъи «шайтон», яъне ҷиннҳои саркаш ва фасодкор.

— «بَنَّاء»: бинокор, он ки биноҳо месозад.

— «غَوَّاص»: ғаввос, он ки ба зери об фурӯ меравад ва чизҳои гаронбаҳоро берун меорад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Сулаймон (алайҳис-салом) шайтонҳоро тобеъ ва ром кард, то ки онҳо ба фармони ӯ кор кунанд. Аз миёни онҳо гурӯҳе бинокорони моҳир буданд, ки биноҳои аҷиб ва муҳташам месохтанд, ва гурӯҳи дигар ғаввосон буданд, ки ба қаъри баҳрҳо фурӯ мерафтанд ва марвориду гавҳарҳои гаронбаҳоро барои ӯ берун меоварданд. Ин ҳама аз фазлу қудрати Худованд буд, ки ба паёмбари худ Сулаймон ато фармуда буд, то мӯъҷиза ва нишонаи равшане барои мардум бошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд бар ҳар чиз қодир аст ва метавонад махлуқоти нодида ва пурзӯрро низ ба хизмати бандаи солеҳи худ биёрад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки илму дониш ва қудрате, ки Худо ба бандагони худ медиҳад, бояд дар роҳи некӣ ва ободонии ҷомеа истифода шавад.

— Ҳикмати Худо дар он аст, ки ҳатто махлуқоти саркашро воситаи хизмат ба паёмбараш қарор медиҳад, ва ин барои мо дарс аст, ки ба қудрати Худованд бовар дошта бошем ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашавем.

— Қиссаҳои паёмбарон дар Қуръон барои тақвияти имон ва ибрат гирифтан омадаанд, то мо низ ба Худо таваккул кунем ва дар роҳи ҳақ собитқадам бошем.