Сураи Сад — Оят 68

1. Маънои калимаҳо:

— «أَنتُمْ»: шумо.

— «عَنْهُ»: аз он; яъне аз ин Қуръон ва хабари бузург.

— «مُعْرِضُونَ»: рӯйгардонҳо, беэътиноён, аз он рӯй мегардонед ва ба он амал намекунед.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбар (с) мефармояд, ки ба қавми худ бигӯ: ин Қуръон хабари бузург ва пурфоида аст, аммо шумо аз он ғофил ҳастед ва рӯй мегардонед. Шумо ба он гӯш намедиҳед, ба он таваҷҷуҳ намекунед ва мувофиқи он амал намекунед. Ин оят сарзаниш ва танбеҳест барои онҳое, ки аз ин хабари азимушшаън ва китоби ҳидоятбахш рӯй мегардонанд ва худро аз он дур медоранд.

1. Фоидаҳо:

— Қуръон хабари бузург ва сарчашмаи ҳидоят аст; бояд ба он гӯш диҳем ва аз он баҳра гирем.

— Рӯй гардондан аз Қуръон сабаби ғафлат ва маҳрумият аз неъмати ҳидоят мешавад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушода қабул кунем, дар маъноҳояш андеша кунем ва ба аҳкоми он амал намоем.

— Ислом дини огоҳӣ ва пайравӣ аз китоби Худост; ҳар кас ба он рӯй оварад, роҳи рост ва саодати дуняву охиратро меёбад.