Сураи Сад — Оят 83

1. Шарҳи калимаҳо:

• «إِلَّا»: ба маънои истисно — ғайр аз, ба ҷуз.
• «عِبَادَكَ»: бандагони Ту.
• «مِنْهُمُ»: аз миёни онҳо (яъне аз наслҳои Одам).
• «الْمُخْلَصِينَ»: холисгардидагон — касоне ки Аллоҳ онҳоро барои бандагии худ холис гардонидааст.

1. Тафсири оят:

Иблис пас аз он ки гуфт ҳамаи фарзандони Одамро гумроҳ мекунад, истисно кард ва гуфт: ғайр аз бандагони холисгардидаи Ту, ки онҳоро Ту барои бандагӣ ва итоати худ холис гардонидаӣ ва аз гумроҳии ман эмин доштаӣ. Ин бандагони мухлис касоне ҳастанд, ки Аллоҳ таоло дилҳои онҳоро аз олоишҳо пок карда ва ба итоати худ ихлос бахшидааст, бинобар ин Иблис ба онҳо роҳ ёфта наметавонад ва тавони гумроҳ кардани онҳоро надорад. Ин оят давоми суханони Иблис аст, ки пас аз савганд ба иззати Аллоҳ гуфт ҳамаро гумроҳ мекунад, магар бандагони мухлиси Аллоҳро.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ихлос ба Аллоҳ сабаби ҳифз аз гумроҳӣ ва васвасаҳои шайтон аст.
• Ҳар кас ба Аллоҳ ихлос дошта бошад, шайтон ба ӯ роҳ ёфта наметавонад.
• Ин оят боиси умедворӣ ба раҳмати Аллоҳ аст, ки бандагони холисро ҳифз мекунад.
• Даъвати ба он ки инсон дар бандагӣ ва ибодати худ танҳо Аллоҳро дар назар гирад ва аз риё ва худнамоӣ дурӣ ҷӯяд.
• Ин оят ҳамчунин бузургии мақоми мухлисонро нишон медиҳад, ки ҳатто Иблис ба онҳо дастрасӣ надорад.