Сураи Аз-Зумар — Оят 46

1. Маънои калимаҳо:

• Аллоҳумма: эй Аллоҳ, бо зикри неъматҳо ва сифатҳои Ӯ ёд мешавад.
• Фотир: офаринанда, эҷодкунандаи чизе бе намунаи пешакӣ.
• Ғайб: чизе, ки аз чашми инсон пинҳон аст.
• Шаҳодат: чизе, ки ошкор ва ҳозир аст.
• Яхталифун: ихтилоф мекунанд, бо ҳам ихтилофи назар доранд.

1. Тафсири оят:

(Эй Паёмбар) бигӯ: «Эй Аллоҳ, эй офаринандаи осмонҳо ва замин, эй донандаи пинҳон ва ошкор, Ту худоӣ, ки дар миёни бандагонат дар он чизе, ки дар он ихтилоф мекарданд, ҳукм мекунӣ». Яъне, эй Аллоҳ, Ту офаринандаи осмонҳо ва замин ҳастӣ, ки онҳоро бе намунаи пешакӣ эҷод кардаӣ. Ту аз ҳама чизҳои пинҳон ва ошкор огоҳӣ, ҳеҷ чиз аз Ту пинҳон нест. Ту танҳо дар рӯзи қиёмат дар миёни бандагонат дар он чизҳое, ки дар дунё дар он ихтилоф доштанд, ҳукм мекунӣ ва ҳақро аз ботил, хушбахтро аз бадбахт ҷудо мекунӣ. Ин оят таълими дуо ба Аллоҳ аст, ки бандагон бо сифатҳои ҷалоли Ӯ ба Ӯ рӯ оваранд ва дар ҳар кори худ ба Ӯ такя кунанд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро меомӯзад, ки дар ҳар кор ва ҳар ихтилофе, ки байни мардум рӯй медиҳад, ба Аллоҳ таваккал кунем ва аз Ӯ ҳақро талаб намоем.
• Аллоҳ донандаи ғайб ва шаҳодат аст, пас ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад ва Ӯ одилона дар миёни бандагон ҳукм мекунад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ихтилофҳо дар дунё ҳақиқатанд, аммо дар рӯзи қиёмат Аллоҳ ҳақро равшан мекунад ва ҳар кас ҷазои амали худро мебинад.
• Даъват ба Аллоҳ бо номҳои зебои Ӯ ва сифатҳои олӣ, ки ин боиси қабули дуо ва наздикӣ ба Аллоҳ мегардад.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки ҳақ ҳамеша пирӯз аст ва Аллоҳ ҳақро дастгирӣ мекунад, ҳарчанд дар дунё ихтилоф бисёр бошад ҳам.