سوره زمر — آیه 67

معانی کلمات:

• «قَدَرُوا»: به اندازه و شأن او عظمت نهادند، قدر او را نشناختند.
• «حَقَّ قَدْرِهِ»: آنگونه که شایسته عظمت اوست.
• «قَبْضَتُهُ»: در قبضه و تصرف اوست، در اختیار و قدرت او.
• «مَطْوِيَّاتٌ»: درهم پیچیده شده، جمعشده و لولهشده.
• «بِيَمِينِهِ»: به دست توانای او (کنایه از قدرت کامل و تصرف مطلق).

تفسیر آیه:

مشرکان، خداوند متعال را آنگونه که شایسته عظمت و کبریایی اوست، نشناختند و قدر او را بهدرستی برآورد نکردند؛ زیرا موجوداتی ناتوان و مخلوق را با خالق بینهایت قدرتمند همتراز قرار دادند و آنها را شریک او ساختند. این در حالی است که عظمت و قدرت خداوند بهگونهای است که تمام زمین با همه وسعتش، کوهها، دریاها و آنچه در آن است، در روز قیامت در قبضه قدرت اوست و او هرگونه که بخواهد در آن تصرف میکند. همچنین تمام آسمانهای هفتگانه، با همه عظمت و گستردگی خود، در آن روز همچون طوماری درهمپیچیده در دست توانای اوست. او از هر نقص و عیبی پاک و منزّه است و از آنچه مشرکان درباره او میگویند و به او نسبت میدهند، بسیار برتر و والاتر است. این آیه بیانگر عظمت بیمانند خداوند و قدرت مطلق او بر همه موجودات است.

فواید و پیامهای آیه:

1. شناخت صحیح خداوند و عظمت او، نخستین گام در مسیر ایمان و بندگی است؛ کسی که خدا را بهدرستی نشناسد، هرگز او را آنگونه که شایسته است عبادت نخواهد کرد.
2. مقایسه خداوند با مخلوقات، بزرگترین خطای فکری و اعتقادی است؛ زیرا هیچ نسبتی میان خالق و مخلوق وجود ندارد.
3. توحید و یکتاپرستی، ریشه همه فضایل اخلاقی و اعمال صالح است و شرک، ریشه همه انحرافات و گمراهیها.
4. یادآوری عظمت خداوند در روز قیامت، دل انسان را از وابستگی به دنیا و مادیات رها میسازد و او را بهسوی توکل بر خدای بینهایت توانا سوق میدهد.
5. این آیه به ما میآموزد که در برابر عظمت خداوند، تواضع کنیم و از هرگونه تکبر و خودبرتربینی دوری گزینیم؛ چرا که همه موجودات در برابر او ذرهای ناچیزند.