ซูเราะฮฺ อัน-นิซาอ์ — อายะฮฺ 107

ความหมายของคำสำคัญ:

• يَخْتَانُونَ أَنفُسَهُمْ (ยัคตานูน อันฟุสะฮุม) = พวกเขาทรยศต่อตัวของพวกเขาเอง กล่าวคือ การทรยศนั้นย้อนกลับมาทำร้ายตัวพวกเขาเองก่อน
• خَوَّانًا (ค็อว์วาน) = ผู้ที่ทรยศเป็นนิสัย ทำการทรยศซ้ำแล้วซ้ำเล่า
• أَثِيمًا (อะซีม) = ผู้ที่ทำบาปมาก ละเมิดขอบเขตของอัลลอฮ์อย่างหนัก

การตีความหมายของอายะฮ์:

อัลลอฮ์ทรงห้ามท่านนบีมุฮัมมัด (ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม) ไม่ให้โต้แย้งหรือปกป้องผู้ที่ทรยศต่อตนเอง กล่าวคือ ผู้ที่กระทำความผิดและละเมิดคำสั่งของอัลลอฮ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีของบุรุษชื่อฏุอ์มะฮ์ อิบนุ อุบัยริก ที่ขโมยโล่ห์แล้วไปกล่าวหาชาวยิวว่าเป็นผู้ขโมย ท่านนบีต้องการจะปกป้องเขาเพราะเข้าใจว่าเขาเป็นมุสลิม แต่แท้จริงแล้วเขาคือผู้ทรยศต่อตนเองด้วยการทำบาปและกล่าวโทษผู้อื่นอย่างไม่เป็นธรรม

อัลลอฮ์ทรงแจ้งให้ทราบว่า พระองค์ไม่ทรงรักผู้ที่ทรยศเป็นนิสัยและทำบาปมาก เพราะการทรยศและการทำบาปนั้นเป็นคุณลักษณะที่พระองค์ทรงเกลียดชังอย่างยิ่ง และผู้ที่ยึดติดกับคุณลักษณะเช่นนี้ย่อมอยู่ห่างไกลจากความรักของพระองค์

บทเรียนที่ได้รับ:

1. การปกป้องผู้กระทำผิดโดยไม่คำนึงถึงความจริงถือเป็นการส่งเสริมความอยุติธรรม และเป็นการทรยศต่อความยุติธรรมที่อัลลอฮ์ทรงบัญชา
2. การทรยศนั้นไม่ได้ทำร้ายเพียงผู้อื่นเท่านั้น แต่ย้อนกลับมาทำร้ายตัวผู้ทรยศเองก่อนเสมอ ทั้งในโลกนี้และโลกหน้า
3. ความรักของอัลลอฮ์นั้นมีเงื่อนไข ผู้ที่ประพฤติตนทรยศและทำบาปจะสูญเสียความรักจากพระองค์ ดังนั้นเราจึงควรรักษาความซื่อสัตย์และหลีกเลี่ยงการทำบาปทุกชนิด
4. การกล่าวโทษผู้อื่นโดยปราศจากหลักฐานเป็นบาปใหญ่ และผู้ที่ทำเช่นนั้นจะต้องรับผิดชอบต่อการกล่าวเท็จของตน
5. อิสลามให้ความสำคัญกับความยุติธรรมอย่างยิ่ง แม้กระทั่งกับผู้ที่ไม่เห็นด้วยกับเรา ก็ต้องให้ความเป็นธรรมแก่พวกเขา