Ан-Ниса сүрәсе — Аять 137

Сүзләрнең мәгънәләре:

• ثُمَّ ازْدَادُوا كُفْرًا — аннары көфердә арттылар, ягъни көфердә давам итеп, аның өстенә тагын да арттырдылар.
• لَمْ يَكُنِ اللَّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ — Аллаһ аларны гафу итүче түгел.
• وَلَا لِيَهْدِيَهُمْ سَبِيلًا — һәм аларны (туры) юлга күндерүче түгел.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә иманга кергәннән соң, кабаттан көфергә кайткан, аннары яңадан иманга килгән, ләкин тагын көфергә әйләнеп, көфердә ныгып, шул хәлдә әҗәлләре җиткән кешеләр турында хәбәр бирә. Аларның иман белән көфер арасында кабат-кабат тирбәлүләре, ахыр чиктә көферне сайлап, шунда үҗәтләнеп үлүләре — аларның ихлас тәүбә кылмауларын күрсәтә. Мондый кешеләргә Аллаһның гафу итүе булмас, чөнки алар үзләре ихтыярлары белән хакны кире кактылар һәм бозык юлларыннан кайтмадылар. Аларга туры юлга күрсәтүче һидәят тә бирелмәс, чөнки алар күңелләрен мөһерләп, хакны кабул итүдән баш тарттылар. Бу — аларның дөньядагы гамәлләре сәбәпле, Аллаһның гадел хөкеме.

Аятьтән алынган файдалар:

• Иманнан соң көфергә кайту — бик зур гөнаһ, ә аның өстенә кабатлап, шунда үҗәтләнү — кешене Аллаһ рәхмәтеннән мәхрүм итә торган хәл.
• Тәүбә ишеге һәркемгә ачык, ләкин ул ихлас булырга тиеш; әҗәл килгәнче тәүбә итмәү — үзеңә генә зыян.
• Кеше гомере буена иманда нык торырга, көфергә яки шиккә кайтудан сакланырга тиеш, чөнки ахыргы хәл — иң мөһиме.
• Аллаһның гафу итүе һәм һидәяте — Аның рәхмәте, ләкин ул үҗәтләнеп хакны инкяр итүчеләргә түгел, ә тәүбә итүчеләргә бирелә.