Surja En-Nisa — Ajet 137

Kuptimi i fjalëve:

• ثُمَّ ازْدَادُوا كُفْرًا: pastaj u shtuan në mosbesim, domethënë u rritën në të dhe vazhduan në të deri në vdekje.
• لَمْ يَكُنِ اللَّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ: nuk është e mundur që Allahu t’i falë ata.
• وَلَا لِيَهْدِيَهُمْ سَبِيلًا: as t’i udhëzojë ata në ndonjë rrugë të shpëtimit.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar na informon për një grup njerëzish që besuan, pastaj u bënë jobesimtarë, pastaj u kthyen sërish në besim, pastaj u bënë sërish jobesimtarë dhe në fund u shtuan në mosbesimin e tyre, duke këmbëngulur në të derisa vdiqën mbi të. Për këta njerëz, Allahu nuk do t’i falë ata dhe nuk do t’i udhëzojë në rrugën e drejtë që të shpëtojnë nga ndëshkimi. Kjo sepse ata e përsëritën mosbesimin pas besimit, duke treguar se zemrat e tyre janë të mbyllura dhe të vulosura, dhe për ta nuk ka më kthim në të vërtetën. Ky ajet tregon se kush vdes në mosbesim, pasi ka kaluar nëpër këto faza të përsëritura të besimit dhe mosbesimit, nuk ka më mundësi pendimi, sepse pendimi pranohet vetëm para vdekjes.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ky ajet na mëson se këmbëngulja në mosbesim dhe largimi i përsëritur nga e vërteta e bën zemrën të ngurtësohet dhe e largon njeriun nga udhëzimi i Allahut.
2. Na tregon rëndësinë e qëndrueshmërisë në besim dhe të ruajtjes së tij, sepse kthimi pas besimit është një nga gjërat më të rrezikshme për njeriun.
3. Na bën të kuptojmë se mëshira e Allahut është e gjerë, por ka kushte; pendimi i sinqertë para vdekjes është i pranuar, por ai që vdes në mosbesim nuk ka shpresë faljeje.
4. Na nxit të jemi të kujdesshëm ndaj dyshimeve dhe tundimeve që mund të na largojnë nga rruga e drejtë, dhe të kërkojmë gjithmonë udhëzim nga Allahu.
5. Ajeti na kujton se udhëzimi është vetëm nga Allahu; Ai udhëzon kë të dojë dhe e lë në humbje atë që e meriton, sipas drejtësisë së Tij të përsosur.