Surah An-Nisa — Talata 137

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• ثُمَّ ازْدَادُوا كُفْرًا – pagkatapos ay lalo pang tumindi ang kanilang kawalang-pananampalataya at nanatili sila rito hanggang sa kamatayan.
• لَمْ يَكُنِ اللَّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ – hindi kailanman patatawarin ng Allah ang kanilang mga kasalanan.
• وَلَا لِيَهْدِيَهُمْ سَبِيلًا – at hindi Niya sila papatnubayan sa anumang landas ng katuwiran na magliligtas sa kanila mula sa kaparusahan.

Interpretasyon ng Talata:

Ipinapahayag ng Allah sa talatang ito ang kalagayan ng mga taong paulit-ulit na nagpapakita ng kawalang-tatag sa pananampalataya: sila ay nanampalataya, pagkatapos ay tumalikod sa kawalang-pananampalataya, muling nanampalataya, at muling tumalikod, hanggang sa sila ay tuluyang nanatili sa kawalang-pananampalataya at namatay habang nasa ganitong kalagayan. Para sa mga taong ito, hindi na sila patatawarin ng Allah sapagkat ang kanilang pagtalikod ay paulit-ulit at sinadya, at hindi na sila papatnubayan tungo sa tamang landas—ang landas ng Islam—dahil sila mismo ang pumili ng pagkasira at nagmatigas sa kamalian hanggang sa huling sandali ng kanilang buhay. Ang talatang ito ay nagpapakita ng katarungan ng Allah: sinuman ang magsara ng pinto ng awa para sa kanyang sarili sa pamamagitan ng paulit-ulit na pagtataksil sa pananampalataya at pagkamatay sa ganitong kalagayan, siya ay hindi karapat-dapat sa kapatawaran.

Mga Aral na Makukuha:

1. Ang paulit-ulit na pagtataksil sa pananampalataya at pagkamatay sa kawalang-pananampalataya ay isa sa mga pinakamabigat na dahilan ng pagkawala ng awa ng Allah—ito ay nagtuturo sa atin na pangalagaan ang ating pananampalataya at iwasan ang anumang bagay na maaaring mag-alis nito sa atin.
2. Ang talatang ito ay nagbibigay ng babala laban sa pagmamatigas sa kasalanan at pagwawalang-bahala sa mga tanda ng patnubay; ang pinto ng pagsisisi ay bukas habang ang tao ay nabubuhay, ngunit ang pagkaantala at pagpapatuloy sa kasamaan ay maaaring magdala sa isang tao sa kapahamakan.
3. Ang katarungan ng Allah ay ganap: hindi Niya pinarurusahan ang sinuman maliban sa mga karapat-dapat, at ang Kanyang awa ay sumasaklaw sa mga nagbabalik-loob nang may katapatan, ngunit ang mga nagpapatuloy sa kasamaan hanggang sa kamatayan ay hindi makaaasa sa Kanyang kapatawaran.
4. Ang talatang ito ay nagpapakita ng kahalagahan ng katatagan sa relihiyon at pag-iingat sa mga sanhi ng pagdududa at pagkahulog sa kawalang-pananampalataya, sapagkat ang pananampalataya ay isang malaking biyaya na nararapat pangalagaan nang buong puso.