Surja En-Nisa — Ajet 166

Kuptimet e fjalëve:

• لَكِنِ (Por): Për të hedhur poshtë mohimin e tyre dhe për ta vërtetuar të kundërtën.
• يَشْهَدُ (Dëshmon): Dëshmi e prerë dhe e sigurt.
• بِمَا أَنزَلَ إِلَيْكَ (Për atë që ta zbriti ty): Kurani dhe shpallja hyjnore.
• بِعِلْمِهِ (Me diturinë e Tij): Allahu e zbriti Kuranin duke ditur plotësisht përmbajtjen e tij dhe se ti je i denjë për ta marrë atë.
• وَكَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا (Mjafton Allahu dëshmitar): Dëshmia e Allahut është e mjaftueshme dhe nuk ka nevojë për dëshminë e tjetërkujt.

Tefsiri i Ajetit:

Edhe pse jobesimtarët nga ithtarët e librit dhe të tjerët të mohojnë ty, o Pejgamber, dhe nuk të besojnë, Allahu i Lartësuar dëshmon për vërtetësinë tënde dhe se ti je i dërguari i Tij. Ai e zbriti Kuranin tek ti me diturinë e Tij të plotë, duke ditur se ti je i denjë për këtë shpallje dhe se do ta transmetosh atë ashtu siç duhet. Gjithashtu, engjëjt dëshmojnë për vërtetësinë e asaj që të është shpallur ty. E, kur Allahu dëshmon, atëherë dëshmia e Tij është e mjaftueshme dhe e plotë, edhe sikur të mos dëshmonte askush tjetër.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Dëshmia e Allahut për Pejgamberin e Tij është dëshmia më e lartë dhe më e vërteta, prandaj besimtari nuk duhet të pikëllohet nga mohimi i jobesimtarëve.
2. Kurani është zbritur me diturinë e Allahut, gjë që tregon përsosmërinë e tij dhe se ai përmban vetëm të vërtetën.
3. Engjëjt janë dëshmitarë të shpalljes, gjë që i shton rëndësinë dhe madhështinë Kuranit.
4. Ky ajet i jep forcë dhe qetësi zemrës së besimtarit, duke e ditur se Allahu është dëshmitari më i madh dhe se feja e Tij është e vërteta absolute.