Сураи Ан-Ниса — Оят 166

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• يَشْهَدُ: шаҳодат медиҳад, гувоҳӣ медиҳад.
• بِمَا أَنزَلَ إِلَيْكَ: ба он чизе ки ба ту нозил кардааст (яъне Қуръон ва ваҳй).
• بِعِلْمِهِ: бо дониши Худ, яъне бо илми худ нозил кардааст.
• وَكَفَىٰ بِاللَّهِ شَهِيدًا: ва Худо ба таври шаҳодатдиҳанда кофист.

1. Тафсири оят:

Агар яҳудиён ва дигарон ба ту, эй Паёмбар, имон наоваранд ва туро дурӯғгӯ бароранд, пас Худованд худаш ба дурустии он чизе ки ба ту нозил кардааст, шаҳодат медиҳад. Ӯ Қуръони азимро бо дониши хеш нозил кардааст, то бандагон аз он чи Худо дӯст медорад ва аз он чи намеписандад, огоҳ шаванд. Ҳамчунин фариштагон ба ростӣ ва дурустии он чизе ки ба ту ваҳй шудааст, шаҳодат медиҳанд. Ва шаҳодати Худо ба танҳоӣ кофист; ба шаҳодати дигарон ниёз нест. Худо донистааст, ки ту сазовори нозил шудани ин ваҳй ҳастӣ ва онро дуруст расонида метавонӣ.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят ба Паёмбар (с) тасаллӣ медиҳад, ки агар мардум ӯро инкор кунанд, шаҳодати Худо барои ӯ кофист.
• Худо ба ҳақиқати Қуръон ва рисолати Паёмбар шаҳодат медиҳад, ки ин бузургтарин тасалли ва эътимод аст.
• Қуръон бо дониши Худо нозил шудааст, пас он ҳама чизи лозим барои ҳидояти инсонро дар бар мегирад.
• Фариштагон низ ба ростӣ ва дурустии ваҳй шаҳодат медиҳанд, ки ин боиси афзун шудани бовар ва итминон мегардад.
• Шаҳодати Худо аз ҳама шаҳодатҳо болотар ва кофист; ин ба мо меомӯзад, ки ба Қуръон ва рисолати Паёмбар бо дили ором ва бовари комил имон оварем.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки қадри Қуръонро донем, зеро он бо илми Худо нозил шудааст ва барои ҳаёти мо роҳнамои дуруст аст.