Sura An-Nisa — Werset 60

Znaczenie słów:

• At-Taghut (الطاغوت): Wszystko, co jest czczone lub wywyższane ponad Boga, oraz każdy system, prawo lub władza sprzeczne z prawem Bożym. W tym kontekście odnosi się do fałszywych sędziów i praw ustanowionych przez ludzi wbrew szariatowi.
• Yaz'umuna (يَزْعُمُونَ): Twierdzą bezpodstawnie, udają, roszczą sobie prawo – wskazuje na kłamstwo i obłudę.
• Tahakamu (يَتَحَاكَمُوا): Zwracanie się o rozstrzygnięcie sporów do określonego sędziego lub prawa.
• Dalalan ba'idan (ضَلَالًا بَعِيدًا): Zabłądzenie dalekie od prawdy, z którego nie ma już powrotu.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Czy nie widzisz, o Proroku, jak wielka jest sprzeczność w postawie tych obłudników, którzy fałszywie twierdzą, że uwierzyli w to, co zostało ci objawione – czyli w Koran – oraz w to, co zostało objawione prorokom przed tobą? Mimo tego deklarowanego wiarą, gdy pojawia się między nimi spór, nie chcą rozstrzygać go według prawa Bożego, lecz pragną zwracać się do *taghuta*, czyli do fałszywych sędziów i praw ustanowionych przez ludzi, sprzecznych z nakazami Boga. A przecież otrzymali wyraźny nakaz, aby odrzucić *taghuta* i w niego nie wierzyć. Szatan natomiast pragnie ich sprowadzić na manowce, oddalając ich od prawdy tak daleko, że nie będą mogli już do niej powrócić.

Ten werset ukazuje obłudę grupy ludzi, którzy słowami wyznawali islam, ale w praktyce odrzucali sądownictwo oparte na objawieniu Bożym, woląc rozstrzygać swoje sprawy według praw pogańskich lub ludzkich, sprzecznych z szariatem. Ich postawa dowodzi, że wiara nie jest jedynie deklaracją słowną, ale przede wszystkim posłuszeństwem i poddaniem się prawu Boga we wszystkich sprawach życia. Kto twierdzi, że wierzy, a jednocześnie wybiera sąd *taghuta* zamiast sądu Boga, ten kłamie w swoim twierdzeniu i podąża ścieżką szatana, który oddala go od światła prawdy ku ciemności błędu.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Wiara wymaga czynu, nie tylko słowa – Prawdziwy iman (wiara) to nie tylko wypowiedzenie szahady, lecz pełne podporządkowanie się prawu Bożemu we wszystkich aspektach życia. Kto deklaruje wiarę, a w sporach szuka rozstrzygnięć poza szariatem, ten jest obłudnikiem.
2. Zakaz odwoływania się do praw sprzecznych z islamem – Muzułmanin nie może rozstrzygać swoich spraw według systemów prawnych, które są sprzeczne z nakazami Boga, nawet jeśli wydają się one „nowoczesne” lub „sprawiedliwe”. Szariat jest najwyższym autorytetem.
3. Ostrzeżenie przed podstępami szatana – Szatan nieustannie dąży do tego, aby oddalić człowieka od prawdy. Jednym z jego narzędzi jest skłanianie ludzi do zastępowania prawa Bożego prawami ludzkimi, co prowadzi do głębokiego zabłądzenia.
4. Obłuda jest groźniejsza niż jawny błąd – Ci, którzy udają wiarę, a w praktyce odrzucają prawo Boga, są bardziej niebezpieczni dla społeczności muzułmańskiej niż ci, którzy jawnie sprzeciwiają się islamowi, ponieważ sieją zamęt i osłabiają jedność.
5. Wielkość islamu w doskonałości jego prawa – Prawo Boże obejmuje wszystkie dziedziny życia i gwarantuje sprawiedliwość oraz dobro zarówno jednostce, jak i społeczeństwu. Odwracanie się od niego ku prawom ludzkim jest przejawem słabości wiary i ulegania podszeptom szatana.