Surja En-Nisa — Ajet 72

Kuptimet e fjalëve:

• لَيُبَطِّئَنَّ – do të ngadalësohet e do të vonohet (nga pjesëmarrja në luftë), duke u zvarritur me qëllim.
• مُصِيبَةٌ – fatkeqësi, e keqe, si vrasja ose humbja në betejë.
• شَهِيدًا – këtu do të thotë i pranishëm, dëshmitar i ngjarjes, jo domosdoshmërisht "dëshmor" në kuptimin e ngushtë.

Tefsiri i Ajetit:

O besimtarë, dijeni se në radhët tuaja ka nga ata që qëllimisht ngadalësohen dhe tërhiqen nga pjesëmarrja në luftë kundër armikut, nga frika dhe dyfytyrësia e tyre. Ata jo vetëm që nuk shkojnë vetë, por përpiqen t'i pengojnë edhe të tjerët që të mos shkojnë. Kur juve ju godet ndonjë e keqe – si vrasja ose humbja në betejë – ata gëzohen në zemrat e tyre dhe thonë: "Allahu na ka dhënë mirësi të madhe, sepse nuk ishim të pranishëm me ta në atë vend, e të na godiste ajo që i goditi ata." Ata e konsiderojnë mungesën e tyre si një dhuratë nga Allahu, duke mos kuptuar se në të vërtetë kanë humbur shpërblimin e madh të xhihadit dhe kanë treguar dobësi besimi.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ky ajet na mëson se besimi i vërtetë kërkon sakrificë dhe gatishmëri për të mbrojtur fenë dhe të drejtat, e jo tërheqje nga përgjegjësitë.
2. Ai zbulon natyrën e hipokritëve dhe të dobëtve në besim, të cilët gëzohen për fatkeqësitë që u bien të tjerëve, duke treguar zemra të sëmura.
3. Ajeti na bën të vetëdijshëm se çdo vonesë nga detyrat fetare për arsye të dobëta është humbje e madhe, edhe nëse duket se na shpëton nga rreziqet e kësaj bote.
4. Ai na nxit të jemi gjithmonë të gatshëm për të ndihmuar dhe për të qenë pranë vëllezërve tanë në çdo situatë, sepse uniteti dhe solidariteti janë shenja të besimit të sinqertë.
5. Mësimi më i madh është se lumturia e vërtetë nuk është në shmangien e vështirësive, por në fitimin e kënaqësisë së Allahut përmes durimit dhe sakrificës në rrugën e Tij.