Surja Ghafir — Ajet 25

Kuptimet e fjalëve:

• “Istahjû” (اسْتَحْيُوا): do të thotë t’i lënë gratë të gjalla, pa i vrarë, për t’i skllavëruar dhe poshtëruar.
• “Kejd” (كَيْد): dinakëri, dredhi, plan i fshehtë.
• “Dalâl” (ضَلَال): humbje, zhdukje, dështim i plotë.

Tefsiri i Ajetit:

Kur Musai (paqja qoftë mbi të) u solli atyre (Faraonit, Hamanit dhe Karunit) të vërtetën e qartë – mrekullitë dhe argumentet bindëse nga ana e Allahut – ata nuk u mjaftuan vetëm me mohimin dhe kundërshtimin e saj, por u përgjigjën me urrejtje dhe tirani të skajshme. Faraoni dhe rrethi i tij thanë: “Vritni djemtë e atyre që besuan Musain dhe lërini gratë e tyre të gjalla për t’i poshtëruar, skllavëruar dhe shfrytëzuar.” Kjo ishte një përpjekje për të dobësuar fuqinë e besimtarëve dhe për t’i frikësuar ata, duke ua hequr burrat dhe djemtë e ardhshëm.

Por Allahu i Lartësuar e përgënjeshtroi këtë plan të tyre, duke thënë se dinakëria dhe dredhia e jobesimtarëve është e destinuar të dështojë dhe të zhduket, sepse ajo bazohet në padrejtësi dhe mohim të së vërtetës. Ajo nuk arrin asgjë tjetër veçse humbje dhe shkatërrim për ata që e përdorin, sepse Allahu është Mbrojtësi i besimtarëve të Tij dhe i bën të dështojnë planet e armiqve të Tij.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Të vërtetës i rezistohet me armiqësi dhe tiraninë nga ana e jobesimtarëve, por kjo nuk e ndal përhapjen e saj, sepse Allahu e mbron atë.
2. Dinakëria dhe planet e jobesimtarëve kundër besimtarëve janë të dënuara të dështojnë, sepse ato bien ndesh me vullnetin e Allahut, i Cili i ndihmon robërit e Tij të sinqertë.
3. Durimi i besimtarëve përballë sprovave dhe shtypjes është rrugë e fitores, sepse historia e Musait dhe popullit të tij dëshmon se fundi i mirë është për ata që besojnë dhe qëndrojnë të palëkundur.
4. Ajeti na mëson se poshtërimi dhe dhuna nuk janë kurrë zgjidhje, por vetëm rrisin urrejtjen dhe e afrojnë dënimin e Allahut mbi tiranët.