Sura Ghafir — Werset 58

Znaczenie słów:

• Al-A'mā – niewidomy, czyli ten, który nie widzi; w znaczeniu przenośnym – ignorant, człowiek pozbawiony światła wiary.
• Al-Baṣīr – widzący, czyli ten, który patrzy; w znaczeniu przenośnym – uczony, człowiek oświecony wiarą.
• Al-Musi' – ten, który czyni zło, postępuje źle, trwa w niewierze i grzechach.
• Qalīlan mā tata dhakkarūn – przypominacie sobie tylko odrobinę; „qalīlan" jest określeniem domyślnego źródła czynności, czyli: przypominaniem sobie nielicznym, a „mā" wzmacnia znaczenie małości.

Tafsir:

Bóg – Wysławiony – ukazuje w tym wersecie, że nie ma równości między niewidomym a widzącym. Niewidomy nie widzi drogi, potyka się i błądzi, podczas gdy widzący idzie pewnie i bezpiecznie. Tak samo nie ma równości między tymi, którzy uwierzyli w Boga, uznali Jego jedyność, uwierzyli Jego posłańcom i czynili dobre uczynki – kierując się szczerością wobec Boga i pragnąc Jego zadowolenia – a tymi, którzy czynią zło, trwają w niewierze, fałszywych przekonaniach i grzechach. Ci pierwsi są jak widzący, którzy kroczą ścieżką prostą, a ci drudzy są jak niewidomi, którzy błądzą w ciemnościach. Jakże mogliby być sobie równi?

Następnie Bóg zwraca się z naganą do ludzi, mówiąc: „Niewiele z tego, co wam ukazujemy, dociera do waszych serc i umysłów. Gdybyście naprawdę się zastanowili, zrozumielibyście różnicę między tymi dwiema grupami i pospieszylibyście, aby znaleźć się wśród tych, którzy uwierzyli i czynili dobro – z dala od zła i zguby."

Korzyści płynące z wersetu:

1. Wiara i dobre uczynki są źródłem światła w sercu człowieka, które prowadzi go do prawdy, tak jak wzrok prowadzi ciało do celu.
2. Niewiara i złe postępowanie są jak ślepota – człowiek błądzi, nie widząc konsekwencji swoich czynów ani w tym życiu, ani w życiu ostatecznym.
3. Sprawiedliwość Boga wymaga, aby nie równać dobra ze złem, ani ludzi wierzących z grzesznikami – każdy otrzyma to, na co zasłużył.
4. Człowiek powinien często się zastanawiać i przypominać sobie prawdę, aby jego serce nie pozostało obojętne na znaki Boga rozsiane w stworzeniu i w objawieniu.
5. Werset ten zachęca do dążenia do doskonałości w wierze i czynach, gdyż to one decydują o prawdziwej wartości człowieka przed Bogiem.