سوره غافر — آیه 68

معانی کلمات:

• یُحْیِی: زنده میکند.
• یُمِیتُ: میمیراند.
• قَضَى: حکم کرد، اراده قطعی کرد.
• أَمْرًا: کاری را، چیزی را.
• کُن: باش، موجود شو.

تفسیر آیه:

اوست خدایی که به تنهایی زنده میکند و میمیراند؛ هیچکس جز او نمیتواند حیات ببخشد یا مرگ را بر کسی مسلط کند. پس هرگاه ارادهی قطعی او به چیزی تعلق گیرد و بخواهد آن را به وجود آورد، تنها کافی است به آن بگوید: «باش»، و بیدرنگ موجود میشود، بدون هیچ تأخیر و مقاومتی. هیچ قدرتی نمیتواند در برابر فرمان او بایستد و هیچ مانعی نمیتواند جلوی تحقق ارادهی او را بگیرد. این آیه نشاندهندهی قدرت مطلق و بینهایت خداوند است که آفرینش و مرگ و زندگی همه به دست اوست.

فواید و پیامهای آیه:

1. توحید در ربوبیت: این آیه یادآور میشود که تنها خداوند مدبر جهان است و حیات و ممات همه موجودات به دست اوست؛ پس انسان باید تنها به او تکیه کند و از او بترسد و به او امیدوار باشد.
2. قدرت بیپایان الهی: وقتی خداوند اراده کند چیزی را بیافریند، هیچ مانعی نمیتواند جلوی او را بگیرد. این حقیقت، ایمان انسان را به قدرت خداوند تقویت میکند و او را در برابر مشکلات زندگی امیدوار میسازد.
3. بیداری و عبرت: توجه به مرگ و زندگی که در این آیه آمده، انسان را به یاد آخرت میاندازد و او را به توبه و عمل صالح ترغیب میکند؛ چرا که زندگی دنیا زودگذر است و بازگشت همه به سوی خداست.
4. تسلیم در برابر فرمان خدا: همانگونه که موجودات با یک «باش» خداوند به وجود میآیند، انسان نیز باید در برابر فرمانهای الهی تسلیم باشد و در انجام عبادات و اطاعت از خداوند تردید به خود راه ندهد.
5. امید به رستاخیز: خدایی که میتواند با یک اراده، موجودی را از نیستی به هستی بیاورد، قطعاً قادر است مردگان را دوباره زنده کند و روز قیامت را برپا نماید؛ پس ایمان به معاد در این آیه تقویت میشود.