سوره شوری — آیه 19

معانی کلمات:

• لَطِيفٌ: بسیار مهربان، نیکوکار و آگاه به ظرایف امور بندگان.
• يَرْزُقُ: روزی میدهد.
• الْقَوِيُّ: توانایی که هیچ قدرتی بر او چیره نمیشود.
• الْعَزِيزُ: شکستناپذیر و پیروزمندی که در انتقام از دشمنانش قدرتمند است.

تفسیر آیه:

خداوند متعال نسبت به بندگانش لطف و مهربانی فوقالعادهای دارد. او روزی را برای هر کس که بخواهد گسترده و برای هر کس که بخواهد تنگ میگرداند، اما این گستردگی یا تنگی نه از روی whim یا بیتوجهی، بلکه بر اساس حکمت بالغه و مصلحت دقیق اوست. او میداند که چه کسی به وسعت روزی نیاز دارد تا شکرگزار باشد و چه کسی به تنگی آن تا صبر پیشه کند. خداوند در عین لطف و مهربانی، قوی و شکستناپذیر است؛ قدرتی بینهایت دارد که هیچ چیز از حیطه قدرت او خارج نیست و عزیزی است که هرگز مغلوب نمیشود و میتواند از کسانی که نافرمانیاش میکنند، انتقام بگیرد. پس لطف او با قدرت و عزت او همراه است؛ نه لطفی که از ضعف باشد و نه قدرتی که از رحمت خالی باشد.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه به ما میآموزد که رزق و روزی تنها به دست خداست و اوست که آن را بر اساس حکمت خود تقسیم میکند. پس نباید به مال و ثروت دیگران حسد ورزید و یا از تنگی روزی خود ناامید شد.
• لطف خداوند شامل حال همه بندگان است، حتی گناهکاران، زیرا او روزی را برای همگان میفرستد و درهای رحمتش به روی هیچکس بسته نیست. این مایه امیدواری و بازگشت به سوی اوست.
• ترکیب «لطیف» با «قوی» و «عزیز» به ما میآموزد که محبت و مهربانی خداوند با قدرت و عزت او در تضاد نیست. او مهربان است اما در عین حال قدرتمند و شکستناپذیر است؛ بنابراین نباید رحمت او را دستاویز گناه و سرکشی قرار دهیم.
• این آیه انسان را به شکرگزاری در برابر نعمتهای الهی ترغیب میکند و او را به این حقیقت رهنمون میسازد که هر چه دارد، از لطف خداست و باید در مسیر رضای او مصرف شود.