سوره دخان — آیه 37

معانی کلمات:

• تُبَّع: نام پادشاهی از پادشاهان یمن (از قوم حِمْیَر) است که به او و قومش اشاره شده است.
• مُجْرِمِین: گناهکاران و کسانی که مرتکب جرم و کفر شدهاند.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، مشرکان قریش را مورد خطاب قرار میدهد و با بیانی پرسشی و تهدیدآمیز میفرماید: آیا این مشرکان که تو را ای پیامبر تکذیب میکنند، از نظر قدرت و نیرومندی بهترند یا قوم «تُبَّع» (آن پادشاه حِمْیَری یمن) و امتهایی که پیش از آنان بودند، مانند قوم عاد و ثمود؟ ما همه آنان را به سبب کفر و گناهانشان هلاک کردیم و نابودشان ساختیم. پس این مشرکان نیز که همانند آنان در کفر و تکذیب هستند، نباید گمان کنند که از عذاب ما در امان خواهند ماند؛ چرا که آنان نیز مجرم و گناهکارند و سرنوشتی جز هلاکت و عذاب ندارند. این آیه در واقع هشداری است به مشرکان که اگر به راه آنان بروند، همان عاقبت در انتظارشان خواهد بود.

فواید و پیامهای آیه:

• سنت الهی بر این است که هیچ قوم گناهکاری بدون مجازات نمیماند و قدرت و ثروت نمیتواند مانع عذاب خداوند شود.
• تاریخ امتهای پیشین عبرتی برای انسانهاست؛ کسانی که از سرنوشت آنان پند نگیرند، گرفتار همان بلاها خواهند شد.
• خداوند هرگز ظالم نیست و هلاکت اقوام مجرم، نتیجهی اعمال خودشان است؛ این نشانهی عدالت الهی است.
• این آیه مسلمانان را به عبرتگیری از تاریخ دعوت میکند و ایمان آنان را تقویت مینماید که تنها پناهگاه واقعی، خداوند متعال است، نه قدرت و امکانات مادی.