Surat Ad-Dukhan — Ayat 6

1. Tetembungan kang perlu dijlentrehake:

• رَحْمَةً (raḥmatan): sih katresnan lan kabegjan saka Gusti Allah.
• مِّن رَّبِّكَ (min rabbika): saka Pangeranmu, yaiku Gusti Allah kang nggadahi lan ngopeni kabeh makhluk.
• السَّمِيعُ (as-Samī‘u): Kang Maha Mirengake kabeh swara lan panyuwunan.
• الْعَلِيمُ (al-‘Alīmu): Kang Maha Ngudaneni kabeh perkara, lair lan batin.

1. Tafsir ayat:

Gusti Allah ngutus para rasul marang manungsa iku minangka wujud sih katresnan lan kabegjan saka Pangeranmu, dhuh Muhammad. Ora liya kajaba supaya manungsa padha oleh pituduh lan keslametan. Gusti Allah iku Maha Mirengake marang kabeh pangucape para kawulane, lan Maha Ngudaneni marang kabeh tumindak sarta isi atine. Ora ana barang siji-sijia kang samar utawa ndhelik saka Panjenengane. Mula, ngutus rasul lan nurunake kitab iku dadi bukti gedhene katresnan Gusti Allah marang kawulane, amarga Panjenengane pirsa apa kang dibutuhake manungsa lan kepriye carane nggulawentah dheweke.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Gusti Allah iku welas asih marang kawulane, mula Panjenengane ora nglirwakake manungsa tanpa pituduh.
• Anane rasul lan kitab suci iku dadi tandha katresnan, dudu beban utawa paukuman.
• Gusti Allah tansah mirengake pandonga lan panyuwune kawulane, mula aja wedi sowan lan nyuwun marang Panjenengane.
• Gusti Allah ngudaneni kabeh kahanan kita, mula kita kudu tansah ngati-ati lan ikhlas ing saben tumindak.
• Kabeh ajaran Islam iku tumuju marang kabegjan lan keslametan manungsa ing donya lan akhirat.