Сураи Аль-Ахкаф — Оят 35

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• أُولُو الْعَزْمِ: соҳибони иродаи қавӣ ва саботмандӣ, ки дар роҳи даъват сахтиҳоро то охир таҳаммул карданд.
• لَا تَسْتَعْجِل لَّهُمْ: барои онҳо шитоб накун, яъне талаб накун, ки азоб зудтар биёяд.
• لَمْ يَلْبَثُوا: дар дунё қадар зиёд намонданд, муддати зиёд дар он иқомат накарданд.
• بَلَاغٌ: паём ва расонидани ҳукми Худо ба бандагонаш.
• الْفَاسِقُونَ: берунбарояндагон аз фармони Худо, нофармонон.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, бар озору таказиби қавми худ сабр кун, ҳамон гуна ки паёмбарони соҳибиродаи пеш аз ту сабр карданд — Нӯҳ, Иброҳим, Мӯсо ва Исо (алайҳиму-с-салом). Онҳо дар роҳи даъват ба Худо сахтиҳои зиёдро таҳаммул намуданд ва аз роҳи ҳақ боз нагаштанд. Ту низ монанди онҳо устувор бош ва дар баробари душвориҳо ва такзиби мардум шикеб кун.

Барои онҳо шитоб накун ва талаб накун, ки азоби Худо зудтар биёяд. Ҳангоме ки онҳо азоби ваъдашударо дар охират бибинанд, чунон ба назарашон меояд, ки гӯё дар дунё танҳо соате аз рӯз зиндагӣ накардаанд. Ин аз шиддати азоб ва ҳавли он рӯз аст, ки тамоми умри дунё дар наздашон ночиз ва кӯтоҳ менамояд.

Ин Қуръоне, ки бар Муҳаммад (с) нозил шудааст, паём ва расонидани ҳукми Худост барои инсонҳо ва ҷинҳо, ки дар он басанда ва кофӣ аст барои ҳидояти онҳо. Пас аз ин паём ҳеҷ узре барои касе намемонад. Ва азоб дар ҳақиқат фақат бар он қавме фурӯд меояд, ки аз фармони Худо берун шуда, бо куфру гуноҳ ба нофармонӣ рӯй овардаанд.

1. Фоидаҳои ин оят барои ҷалби дилҳо ба Ислом ва Қуръон:

• Сабр ва устуворӣ дар роҳи ҳақ нишонаи бузургии инсон аст ва Худованд бандагони сабурро дӯст медорад.
• Паёмбарони бузург низ дар роҳи даъват азобу машаққат кашидаанд, пас мӯъмин бояд аз онҳо ибрат гирад ва аз душвориҳо натарсад.
• Ҳаёти дунё дар муқоиса бо охират бисёр кӯтоҳ ва гузаро аст; ин боиси он мешавад, ки инсон ба ҷои дунёпарастӣ ба охират таваҷҷуҳ кунад.
• Қуръон паёми равшан ва кофии Худост барои ҳидояти башар; ҳар касе ки ба он рӯй оварад, роҳи наҷотро ёфтааст.
• Азоб ва ҳалокат танҳо ба касоне мерасад, ки худро аз фармони Худо дур карда, ба нофармонӣ ва фисқ гирифтор шудаанд; ин огоҳии бузург аст барои ҳар соҳиби ақл, ки ба сӯи тавба ва итоат бозгардад.