Сураи Мухаммад — Оят 23

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• لَعَنَهُمُ اللَّهُ: Худованд онҳоро аз раҳмати худ дур кард ва аз хайр маҳрум сохт.
• فَأَصَمَّهُمْ: Пас гӯшҳои онҳоро нобино кард, яъне наметавонанд ҳақро бишнаванд ва қабул кунанд.
• وَأَعْمَىٰ أَبْصَارَهُمْ: Ва чашмони онҳоро кӯр кард, яъне аз дидани роҳи ҳидоят ва фарқ кардани ҳақ аз ботил маҳрум шуданд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳе сухан мегӯяд, ки дар замин фасод мекарданд ва пайванди хешовандӣ ва қаробатро мебуриданд. Худованди Таъоло онҳоро аз раҳмати худ дур кардааст ва аз неъмати худ маҳрум сохтааст. Онҳо гӯшҳое доранд, ки сухани ҳақро мешунаванд, аммо онро қабул намекунанд ва ба он гӯш намедиҳанд; чашмҳое доранд, ки ҳақиқатро мебинанд, аммо аз он ибрат намегиранд ва роҳи ҳидоятро намеёбанд. Ин ҳолат натиҷаи амалҳои бади онҳост: фасод дар замин ва буридани пайвандҳои хешовандӣ боиси он шудааст, ки Худованд онҳоро аз раҳмати худ дур кунад ва аз фаҳмидани ҳақ маҳрум созад. Онҳо бо вуҷуди он ки далелҳои равшани Худовандро мебинанд, аз онҳо баҳра намегиранд ва дар гумроҳӣ мемонанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва касеро бе сабаб аз раҳмати худ дур намекунад; балки инсон бо амалҳои бади худ худро аз раҳмати Худо маҳрум месозад.
• Ҳифзи пайвандҳои хешовандӣ ва накардани фасод дар замин аз сифатҳои бандагони солеҳ аст, ки Худованд онҳоро дӯст медорад.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки гӯшу чашми худро барои шунидан ва дидани ҳақ кушоем ва аз далелҳои Худованд ибрат гирем, то аз гумроҳӣ наҷот ёбем.
• Ин оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худованд даъват мекунад, зеро раҳмати Худо барои касоне, ки ба Ӯ рӯ меоранд, фарох аст.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва касе, ки ба он гӯш диҳад ва аз он пайравӣ кунад, Худованд чашму гӯши дилашро равшан мегардонад ва ӯро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.