سوره مائده — آیه 118

معانی کلمات:

• تُعَذِّبْهُمْ: آنان را عذاب کنی، مجازات کنی.
• عِبَادُکَ: بندگان تو، مملوکان تو.
• تَغْفِرْ لَهُمْ: آنان را بیامرزی، از گناهشان درگذری.
• الْعَزِیزُ: آن که بر همه چیز چیره است و هیچ کس بر او غالب نمیشود.
• الْحَکِیمُ: آن که در همه کارهایش حکمت و تدبیر کامل دارد.

تفسیر آیه:

ای پیامبر، سخن عیسی (علیه السلام) را در پیشگاه خداوند چنین نقل کن که او گفت: «خدایا! اگر آنان را عذاب کنی، بندگان تو هستند و تو بر آنان چیرهای؛ هر چه بخواهی دربارهشان انجام میدهی و عذابشان به عدل توست، زیرا آنان سزاوار عذاباند. و اگر آنان را بیامرزی و از گناهشان درگذری، باز هم تو توانا و چیرهای که هیچ کس نمیتواند در کارت اعتراض کند و در آمرزش نیز حکمت توست؛ زیرا آمرزش تو برای کسانی است که ایمان آورده و از گناه توبه کردهاند. پس اگر عذاب کنی، عدل است و اگر ببخشی، فضل و رحمت است. تو آن خدایی هستی که در پادشاهیات هیچ کس بر تو غالب نمیشود و در قضا و تقدیرت حکیم و دانایی.»

فواید و پیامهای آیه:

1. این آیه نشان میدهد که پیامبران الهی حتی در مقام شفاعت و دعا، ادب بندگی را حفظ میکنند و همه کارها را به مشیت و اراده خداوند واگذار میکنند.
2. عدل و فضل الهی در کنار هم قرار دارد: اگر خداوند عذاب کند، عادل است و اگر ببخشد، کریم و بخشنده است. این دو صفت، امید و بیم را در دل مؤمن زنده نگه میدارد.
3. بندگی حقیقی یعنی تسلیم محض در برابر خداوند؛ حتی در برابر عذاب یا آمرزش او، هیچ اعتراضی روا نیست.
4. این آیه به ما میآموزد که در دعاهای خود، خداوند را با صفات «عزیز» و «حکیم» یاد کنیم و بدانیم که هر حکم او بر اساس حکمت است، حتی اگر ما درک نکنیم.
5. امید به رحمت خداوند هرگز نباید قطع شود، زیرا آمرزش او برای توبهکاران همواره ممکن است و این، بزرگترین مژده برای گناهکارانی است که به سوی او بازمیگردند.