Surja El-Maide — Ajet 28

Kuptimet e fjalëve:

• Besat (بَسَطتَ): e shtrive, e zgjate.
• Ma ana bi basit (مَا أَنَا بِبَاسِطٍ): nuk jam unë ai që e shtrij.
• Ahaf (أَخَافُ): kam frikë, druaj.

Tefsiri i ajetit:

Kur Kabili i kërcënoi Habilin se do ta vriste, Habili iu përgjigj me fjalët më të buta dhe më fisnike, duke i thënë: "Edhe sikur ti ta shtrish dorën tënde drejt meje për të më vrarë, unë nuk do ta shtrij dorën time drejt teje për të të vrarë ty." Kjo nuk ishte nga dobësia apo frika, por sepse ai e dinte se hakmarrja me të keqe nuk është rrugë e muslimanit të vërtetë. Ai i shpjegoi vëllait të tij se arsyeja pse nuk e kundërshton me vrasje është frika nga Allahu, Zoti i gjithë botëve, sepse Allahu e ka ndaluar vrasjen e padrejtë dhe e ka urdhëruar durimin dhe faljen. Habili zgjodhi të jetë viktimë e padrejtësisë, por jo kryes i saj, duke treguar kështu moralin më të lartë islam.

Përfitimet nga ajeti:

1. Muslimani i vërtetë nuk i përgjigjet së keqes me të keqe, por zgjedh faljen dhe durimin, sepse kjo është shenjë e forcës së karakterit dhe e devotshmërisë.
2. Frika nga Allahu është pengesa më e madhe që e ndalon njeriun nga mëkatet dhe padrejtësitë, edhe kur ai ka mundësi të hakmerret.
3. Ky ajet na mëson se dinjiteti i muslimanit nuk qëndron në hakmarrje, por në ruajtjen e parimeve morale edhe në momentet më të vështira.
4. Durimi ndaj padrejtësisë me qëllim që të mos shkelet kufiri i Allahut është adhurim i madh që e lartëson njeriun tek Allahu.