Сураи Каф — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— «بَاسِقَاتٍ»: баландқомат ва дароз, ки ба сӯи осмон қад мекашанд.

— «طَلْعٌ»: аввалин зуҳури мева дар ғилофаш пеш аз он ки бишкофад.

— «نَّضِيدٌ»: ба ҳам чидашуда, қабат ба қабат рӯи ҳам.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар идомаи баёни неъматҳои худ мефармояд, ки Мо бо он борон аз осмон дарахтони хурморо рӯёнидем, ки қадбаланд ва осмонрасидаанд, ва барои онҳо ғилофаи меваест, ки аввалин бор дар дарахт пайдо мешавад ва донаҳои он ба ҳам чида шуда, қабат ба қабат рӯи ҳам қарор гирифтаанд. Ин манзараи зебои дарахтони хурмо бо меваҳои бисёру серҳосил, нишонаи қудрати бепоёни Парвардигор ва раҳмати Ӯ бар бандагонаш аст, то аз ин неъматҳо баҳравар шаванд ва шукри Ӯро ба ҷо оваранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро ба тафаккур дар бораи неъматҳои Худованд даъват мекунад, ки чӣ гуна Ӯ аз замини мурда дарахтони сабзу хуррам ва пурмева мерӯёнад.

— Дарахти хурмо бо сифатҳои хоси худ — қадбаландӣ, меваи бисёр ва ба ҳам чидашуда — намунаи равшани қудрати Худо ва лутфи Ӯ ба инсон аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои Худоро бишносем, шукргузор бошем ва ба Ӯ имон оварем, зеро ҳамаи ин барои манфиати мо офарида шудаанд.

— Қуръон моро ба наздикӣ ба табиат ва дидани нишонаҳои Худо дар офариниш ҳидоят мекунад, то имон ва яқини мо қавӣ гардад ва ба ислом бештар маҳбуб шавем.