Сураи Каф — Оят 29

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «مَا يُبَدَّلُ»: тағйир дода намешавад, иваз карда намешавад.
• «الْقَوْلُ»: сухан, ваъда ва қавл.
• «لَدَيَّ»: назди Ман, дар пеши Ман.
• «بِظَلَّامٍ»: ситамгар, золим; ин сиға барои таъкид аст, яъне ҳаргиз ситам намекунам.
• «لِّلْعَبِيدِ»: барои бандагон.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки сухан ва ваъдаи Ӯ назди Ӯ тағйирнопазир аст. Он чӣ Ӯ ваъда кардааст — аз савобу ҷазо, аз биҳишту дӯзах — ҳатман ба амал меояд ва ҳеҷ кас наметавонад онро иваз кунад ё ботил созад. Қарори Ӯ қатъӣ ва одилона аст.

Сипас Худованд мефармояд, ки Ӯ ба бандагони худ ҳаргиз ситам намекунад. Ӯ касеро ба гуноҳи каси дигар азоб намедиҳад ва подоши некӯкоронро кам намекунад ва ба бадкорон низ беҳад азоб намедиҳад. Ҳар касро танҳо ба андозаи амали худаш ҷазо ё подош медиҳад. Ин оят баъд аз зикри рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб омадааст, то бандагон бидонанд, ки ҳисоби Худованд комилан одилона аст ва ҳеҷ зулме дар он ҷо нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд яқин донад, ки ваъдаҳои Худованд ҳаққанд ва ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбанд; пас бояд ба онҳо бовар кунад ва худро барои рӯзи қиёмат омода созад.
• Адолати Худованд комил аст; ҳеҷ кас дар рӯзи қиёмат ситам намебинад. Ин боиси оромии дили муъмин аст.
• Ҳар кас масъули амали худаш аст, на гуноҳи дигарон; ин моро водор мекунад, ки ба ҷои баҳонаҷӯӣ, амали нек кунем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба раҳмати Худованд умедвор бошем ва аз адолати Ӯ битарсем, зеро Ӯ ҳам Раҳмон аст ва ҳам Одил.
• Муҳаббат ба Қуръон ва ислом дар он аст, ки ин оятҳо моро ба андеша ва амали нек ҳидоят мекунанд ва роҳи наҷотро нишон медиҳанд.