Сураи Каф — Оят 28

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• لَا تَخْتَصِمُوا: баҳс накунед, ҷанҷол накунед.
• لَدَيَّ: дар пеши Ман, дар ҳузури Ман.
• قَدَّمْتُ إِلَيْكُم: пеш аз ин ба шумо фиристодам / огоҳ кардам.
• بِالْوَعِيدِ: бо таҳдид, яъне огоҳии сахт аз азоб.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар рӯзи қиёмат, ҳангоме ки бандагон дар пеши Ӯ барои ҳисоб ҷамъ мешаванд, мефармояд: «Дар пеши Ман баҳсу ҷанҷол накунед!» Зеро дар он ҷо баҳсу мунозира ҳеҷ суде надорад ва ҳеҷ узре пазируфта намешавад. Пас аз ин Худованд мефармояд, ки Ман дар дунё тавассути паёмбаронам шуморо аз азоби дардовар огоҳ карда будам ва таҳдидҳои равшан фиристода будам, то ки имон оваред ва аз нофармонӣ даст кашед. Ҳар кас имон наовард ва нофармонӣ кард, ҳоло бояд натиҷаи амали худро бинад. Ин оят нишон медиҳад, ки ҳуҷҷат бар бандагон дар дунё тамом шудааст ва дар охират баҳсу баҳона ҷой надорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва пеш аз ҷазо огоҳӣ медиҳад, то касе баҳона наёварад.
• Қуръон моро тарбият мекунад, ки дар дунё ба фикри охират бошем ва аз огоҳиҳои Худо ғофил нашавем.
• Ин оят даъват мекунад, ки пеш аз фаро расидани рӯзи ҳисоб тавба кунем ва ба сӯи Худо баргардем.
• Меҳрубонии Худованд дар он аст, ки Ӯ роҳи наҷотро тавассути паёмбарон ва китобҳои осмонӣ нишон додааст.
• Қуръон китоби ҳидоят аст; ҳар кас ба он гӯш диҳад ва амал кунад, дар дунё ва охират комёб мешавад.