Surja Edh-Dharijat — Ajet 19

Kuptimet e fjalëve:

• Hak (حَقٌّ): Pjesë e caktuar dhe e detyrueshme ose e rekomanduar.
• Sâil (السَّائِل): Ai që kërkon ndihmë nga njerëzit.
• Mahrûm (الْمَحْرُوم): Ai që është i privuar nga pasuria, por nuk kërkon ndihmë, sepse njerëzit e konsiderojnë të pasur për shkak të maturisë dhe dinjitetit të tij.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar, pasi përshkroi cilësitë e robërve të Tij të devotshëm që e kalojnë natën në adhurim dhe kërkojnë falje në agim, përmend këtu një cilësi tjetër të tyre: ata kanë në pasurinë e tyre një të drejtë të njohur për nevojtarët. Kjo e drejtë përfshin zeqatin e detyrueshëm dhe sadakanë vullnetare. Ajo u takon atyre që kërkojnë ndihmë hapur, si dhe atyre që nuk kërkojnë për shkak të modestisë dhe dinjitetit, edhe pse janë në nevojë të madhe. Besimtari i vërtetë nuk i harron këta njerëz, por i jep nga pasuria e tij atë që ua lehtëson jetën dhe ua largon varfërinë, duke e ditur se kjo është një detyrë ndaj Zotit dhe një mjet për pastrimin e pasurisë së tij.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Pasuria e besimtarit nuk është vetëm për veten e tij, por ka në të një të drejtë për të tjerët, gjë që e mëson atë bujarinë dhe vetëmohimin.
2. Islami kujdeset për të gjitha shtresat e shoqërisë, duke përfshirë ata që nuk kërkojnë ndihmë nga turpi, duke i mësuar besimtarët t'i kërkojnë dhe t'i ndihmojnë ata.
3. Të japësh nga pasuria jote për nevojtarët është një shenjë e sinqeritetit në besim dhe një rrugë për afrim te Allahu, sepse Ai i do ata që ndihmojnë robërit e Tij.
4. Ky ajet na nxit të mos e kufizojmë pasurinë vetëm në nevojat tona, por ta shohim atë si një mirësi që duhet ta ndajmë me të tjerët, duke forcuar kështu lidhjet shoqërore dhe duke përhapur dashurinë mes njerëzve.