Surat Az-Zariyat — Ayat 26

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• فَرَاغَ : banjur mlipir / nyolong wektu lunga kanthi meneng-menengan.
• أَهْلِهِ : kulawargane / wong omahe.
• عِجْلٍ : pedhet (anak sapi).
• سَمِينٍ : lemu / gemuk, daginge akeh lan apik.

2) Katrangan surat Az-Zariyat ayat 26:

Nalika Nabi Ibrahim kedatangan tamu-tamu kang mulya (malaikat kang nyamar dadi manungsa), dheweke banjur mlipir lunga saka ngarepe tamu-tamu mau kanthi meneng-menengan, ora nganti dimangerteni, tumuju marang kulawargane. Tekane ing omah kuwi ora kanggo ngaso, nanging langsung nggawa panganan kanggo para tamu. Dheweke banjur njupuk pedhet kang lemu banget, disembelih, dibakar, banjur disuguhake ing ngarepe para tamu mau. Iki nuduhake kepriye agunging pakurmatan lan kemurahaning atine Nabi Ibrahim marang tamu. Dheweke ora mung menehi panganan sak anane, nanging milih kang paling apik saka bandhane, yaiku pedhet kang lemu lan akeh daginge. Sawise panganan disuguhake, dheweke banjur ngajak para tamu supaya mangan kanthi cara kang alus lan ngajeni, ora meksa lan ora nggawe tamu rumangsa ora kepenak. Saka kene kita ngerti yen Nabi Ibrahim iku wong kang gedhe banget pangurbanane, seneng nampani tamu, lan ngerti tata krama nalika ngladeni wong liya.

3) Piwulang kang bisa dijupuk:

• Nampani tamu kanthi ati seneng lan ngurmati iku kalebu akhlak kang mulya lan dadi tandha iman kang becik.
• Menehi panganan kang paling apik marang tamu, ora mung sak anane, nuduhake kemurahaning ati lan rasa tresna marang liyan.
• Nindakake kabecikan kanthi meneng-menengan, ora perlu digembar-gemborake, iku luwih becik lan luwih ikhlas.
• Ngajak wong mangan utawa nindakake kabecikan kudu nganggo cara kang alus, ora meksa lan ora nggawe wong liya rumangsa abot.
• Saka critane Nabi Ibrahim, kita sinau yen Islam ngajarake supaya dadi wong kang seneng menehi, ngajeni tamu, lan nggatekake kabutuhane wong liya sadurunge awake dhewe.