Surja Edh-Dharijat — Ajet 26

Kuptimet e fjalëve:

• فَرَاغَ: u largua në mënyrë të fshehtë, u tërhoq pa u vënë re.
• إِلَى أَهْلِهِ: te familja e tij, te njerëzit e shtëpisë së tij.
• بِعِجْلٍ سَمِينٍ: me një viç të majmë, të trashë e të plotë.

Tefsiri i ajetit:

Pasi Ibrahimi a.s. pa mysafirët e tij që nuk po hanin nga ushqimi i ofruar, ai u tërhoq fshehurazi prej tyre dhe shkoi te familja e tij, pa u vënë re nga mysafirët. Ai shkoi me nxitim e maturi për të përgatitur diçka më të mirë për ta. Ai mori një viç të majmë, e theri dhe e pjeku në zjarr, pastaj ua solli atyre. Kjo tregon bujarinë e tij të madhe dhe mikpritjen e tij të lartë, sepse ai nuk u mjaftua me atë që kishte ofruar më parë, por deshi t’i nderonte mysafirët me ushqimin më të mirë që kishte në dispozicion. Ai e bëri këtë me dashamirësi dhe pa u kursyer, duke treguar se mikpritja ndaj mysafirit është prej virtyteve të larta të besimtarëve.

Përfitimet nga kjo ajet:

• Bujaria dhe mikpritja ndaj mysafirëve është prej sjelljeve të pejgamberëve dhe njerëzve të mirë, dhe Ibrahimi a.s. është shembulli më i lartë në këtë.
• Nxito të bësh mirë dhe të nderohesh mysafirin, edhe nëse kjo kërkon mundim e përgatitje shtesë.
• Fshehtësia në bërjen e mirësive i ruan ato nga syri i keq dhe nga lavdërimet e kota, dhe e bën veprën më të sinqertë për hir të Allahut.
• Të zgjedhësh më të mirën nga pasuria jote për të nderuar mysafirin është shenjë e sinqeritetit dhe e dashurisë për të tjerët.
• Allahu i do ata që kujdesen për mysafirët dhe ua shton begatitë, ashtu siç e begatoi Ibrahimin a.s. me pasardhës të mirë e me lajm të gëzueshëm pas kësaj mikpritjeje.